Δεν είναι λίγοι εκείνοι που το τελευταίο διάστημα διαπιστώνουν πως το πολιτικό κλίμα για τον Π. Πλακεντά στην Εορδαία δεν θυμίζει σε τίποτα προηγούμενες περιόδους της αυτοδιοικητικής του κυριαρχίας. Το ακούς πλέον παντού. Στις παρέες, στα καφενεία, στα social media, ακόμη και σε ανθρώπους που μέχρι πριν λίγο καιρό χρόνια στήριζαν χωρίς δεύτερη σκέψη τη δημοτική αρχή. Η απολιγνιτοποίηση, η οικονομική καθίζηση, η αίσθηση εγκατάλειψης και η δυσκολία της περιοχής να βρει νέο αναπτυξιακό βηματισμό έχουν δημιουργήσει ένα βαρύ κοινωνικό και πολιτικό κλίμα στην Εορδαία. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, αρκετοί θεωρούν πως η δημοτική αρχή δεν συγκρούστηκε όσο θα περίμενε η τοπική κοινωνία με το κεντρικό κράτος και την κυβέρνηση για τα μεγάλα ζητήματα του τόπου. Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον οι σχετικές αιχμές δεν προέρχονται μόνο από την αντιπολίτευση ή από την κοινωνία, αλλά φαίνεται να ακούγονται – έστω κι έμμεσα – ακόμη και μέσα από το ίδιο το στρατόπεδο της δημοτικής αρχής. Οι δημόσιες τοποθετήσεις του Ι. Καραβασίλη για πιο σκληρή στάση απέναντι στο κέντρο σε ζητήματα απολιγνιτοποίησης μόνο απαρατήρητες δεν περνούν και προκαλούμν αρκετές συζητήσεις στο εσωτερικό της παράταξης. Ο Π. Πλακεντάς, σύμφωνα με πληροφορίες της στήλης, αναζητά πλέον τρόπους να επανασυνδεθεί πολιτικά με ένα κομμάτι της κοινωνίας που δείχνει κουρασμένο, απογοητευμένο κι αρκετά πιο απαιτητικό από ό,τι στο παρελθόν. Το αν μπορεί να ανακτήσει το χαμένο έδαφος σε μια τόσο δύσκολη και ιστορική περίοδο για την περιοχή, μένει να φανεί το επόμενο διάστημα. Γιατί όσο η Εορδαία κι η Δ. Μακεδονία συνεχίζει να βιώνει τις συνέπειες της αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου και της πληθυσμιακής κι οικονομικής συρρίκνωσης, τόσο πιο έντονα θα μεγαλώνει και η πολιτική πίεση προς όλους όσους διοικούν τον τόπο.
Η Χύτρα
Είναι εύκολο να αποδίδονται όλες οι δυσκολίες της Εορδαίας στη δημοτική αρχή, όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Η απολιγνιτοποίηση δεν ήταν απόφαση του Δήμου Εορδαίας ούτε του Π. Πλακεντά. Πρόκειται για μια εθνική και ευρωπαϊκή πολιτική επιλογή που άλλαξε βίαια το παραγωγικό μοντέλο ολόκληρης της περιοχής μέσα σε ελάχιστα χρόνια.
Όσοι παρακολουθούν αντικειμενικά τα πράγματα γνωρίζουν ότι ο Π. Πλακεντάς ήταν από τους πρώτους αυτοδιοικητικούς που ανέδειξαν δημόσια τις συνέπειες της βίαιης μετάβασης και διεκδίκησαν αντισταθμιστικά μέτρα για την περιοχή. Το να ισχυρίζεται κανείς ότι ο Δήμος θα μπορούσε μόνος του να ανατρέψει κυβερνητικές και ευρωπαϊκές αποφάσεις είναι τουλάχιστον υπερβολικό.
Επιπλέον, σε μια περίοδο πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής πίεσης, η δημοτική αρχή διατήρησε τη λειτουργία του Δήμου, προχώρησε έργα υποδομής, διεκδίκησε χρηματοδοτήσεις και κράτησε την Εορδαία όρθια σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Η ευθύνη για την οικονομική συρρίκνωση της περιοχής δεν μπορεί να φορτώνεται αποκλειστικά σε έναν δήμαρχο, όταν πρόκειται για ένα πρόβλημα που αφορά ολόκληρη τη Δυτική Μακεδονία.
Η κριτική είναι θεμιτή και αναγκαία. Όμως η δίκαιη αποτίμηση απαιτεί να αναγνωρίζουμε ότι ο Π. Πλακεντάς κλήθηκε να διαχειριστεί ίσως τη δυσκολότερη περίοδο της σύγχρονης ιστορίας της Εορδαίας. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα μπορούσε να κάνει τα πάντα μόνος του, αλλά ποιος θα μπορούσε, υπό τις ίδιες συνθήκες, να πετύχει ουσιαστικά καλύτερα αποτελέσματα.