Λέγομαι Ψαλίδας Ηλίας, είμαι φιλόλογος που υπηρέτησα 40 χρόνια το δημόσιο σχολείο μέσα στην τάξη (πάντα σε λύκεια της Πτολεμαΐδας). Πρόλαβα δύσκολες εποχές αλλά και δημιουργικές, τότε που το σχολείο είχε ακόμα κύρος, οι εκπαιδευτικοί είχαν χώρο να παιδαγωγήσουν και η κοινωνία πίστευε ότι η μόρφωση μπορεί να αλλάξει ζωές. Φεύγω με μια αίσθηση πικρίας και απογοήτευσης, γιατί το κλίμα μέσα στην εκπαιδευτική κοινότητα άλλαξε και ο ρόλος του εκπαιδευτικού καθημερινά απαξιώνεται, αφού συχνά αναλωνόμαστε σε συγκρούσεις και εντάσεις και ξεχάσαμε τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του σχολείου.
Κι όμως, παρά τον σκεπτικισμό δεν αποχωρώ με αίσθημα ματαιότητας, ούτε μετανιώνω για τη διαδρομή μου. Η συνταξιοδότησή μου σηματοδοτεί την ολοκλήρωση μιας μακράς πορείας προσφοράς στην εκπαίδευση και την κοινωνία. Νιώθω ότι δεν άσκησα απλώς ένα επάγγελμα αλλά επιτέλεσα ένα λειτούργημα που συνδέεται άμεσα με τη διαμόρφωση της προσωπικότητας, των γνώσεων και των αξιών των νέων ανθρώπων. Μέσα από τη διδασκαλία, την καθοδήγηση και το προσωπικό μου παράδειγμα πιστεύω ότι συνέβαλα ουσιαστικά στη δημιουργία ενός παιδαγωγικού περιβάλλοντος που προάγει τη μάθηση, καλλιεργεί τον σεβασμό και τη συνεργασία, στοιχεία που χαρακτηρίζουν υπεύθυνους και ενεργούς πολίτες. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσιακής μου πορείας αφιέρωσα αμέτρητες ώρες προετοιμασίας, μελέτης και δημιουργικής εργασίας με σκοπό να ανταποκριθώ στις ανάγκες των μαθητών/τριών μου και στις απαιτήσεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Με επαγγελματισμό, υπομονή, συνέπεια, αξιοπρέπεια και αίσθημα ευθύνης αντιμετώπισα τις καθημερινές προκλήσεις της σχολικής ζωής. Νιώθω, βέβαια, βαθιά ικανοποίηση, γιατί εισπράττω διαρκώς εκτίμηση και αναγνώριση από μαθητές και γονείς, καθώς τα αποτελέσματα της προσφοράς μου αποτυπώνονται στις ζωές και τις επιτυχίες των μαθητών/τριών που δίδαξα και ενέπνευσα.
Μια τέτοια, λοιπόν, απρόσμενη πράξη δικαίωσης υπήρξε και η επιστολή μιας μαθήτριάς μου από το μακρινό 1987 που μου επιδόθηκε στο σχολείο στο τέλος της εργασιακής μου ζωής και στάθηκε η αφορμή να κάνω αυτόν τον σύντομο απολογισμό και να δώσω μια απάντηση σε συμβούλους, διευθυντές και συναδέλφους που υπεραμύνονται της “στημένης” αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Η καλύτερη αξιολόγηση γίνεται από την ίδια τη ζωή και συμπυκνώνεται στη φράση “Να ‘σαι καλά, δάσκαλε,…”.
Σας ευχαριστώ
Σας παραθέτω αυτούσια την επιστολή της μαθήτριας και θέλω δημόσια να την ευχαριστήσω από καρδιάς για τα καλά της λόγια.
Αγαπητέ κύριε Ψαλίδα,
Αποφάσισα να σας γράψω αυτήν την επιστολή για να σας συγχαρώ. Ονομάζομαι Ε.Α. και αποφοίτησα από το 3ο Γενικό Λύκειο Πτολεμαΐδας το 1987.
Είχα την τύχη να είμαι μαθήτρια σας. Δεν πέρασα τότε στις εξετάσεις αλλά κατάφερα να περάσω στο Α.Π.Θ. στο τμήμα Φιλολογίας το 1995. Δεν διορίστηκα ποτέ και ασχολούμαι με ιδιαίτερα μαθήματα. Φέτος προγύμναζα την ……… Πρώτη φορά έτυχε μαθήτριά μου να σας έχει καθηγητή.
Πραγματικά έμεινα έκπληκτη που κάνατε τόσο ωραίο μάθημα. Μάθημα που δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τη μάθηση και πρόοδο των παιδιών. Στοχευμένα και πολύ συχνά διαγωνίσματα, κούραση για σας να τα διορθώνετε, εποικοδομητικά για τη γνώση και την κατάκτηση της μάθησης, για τους μαθητές. Ειλικρινά, τα τελευταία 21 χρόνια που κάνω μαθήματα σε παιδιά και των τριών γενικών λυκείων που έχουμε στην πόλη μας, είστε από τους μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού, που δείχνουν τόσο ενδιαφέρον, είστε ακόμα εκείνη η παλιά πάστα καθηγητών που υπήρχαν τα χρόνια που ήμουν μαθήτρια. Και το πιο εκπληκτικό είναι ότι το κάνετε δεκαετίες ακατάπαυστα και ακούραστα. Έχετε την ορμή και τη διάθεση που δυστυχώς λείπει από τους νεώτερους καθηγητές.
Συγχαρητήρια, αγαπητέ κύριε Ψαλίδα, που και σ’ αυτά τα χρόνια, που άλλαξε η ποιότητα των μαθητών, συνεχίζετε ακατάπονα το λειτούργημά σας.
Ευχαριστώ που λειτουργήσαμε συνεπικουρικά για την πρόοδο της……….., που είχε μια δύσκολη χρονιά
Με σεβασμό
Ε.Α.
Καλή σύνταξη, αλλά με τόση σημαντική προσφορά μήπως θα μπορούσες να παραμείνεις λιγο ακόμη;