Το συλλαλητήριο της Κοζάνης είχε μια αξιοπρεπή συμμετοχή. Θα μπορούσε να έχει περισσότερο κόσμο; Ναι, θα μπορούσε. Παρ’ όλα αυτά το συνολικό πρόσημο της κινητοποίησης κρίνεται θετικό. Το σημαντικότερο είναι ότι δόθηκε η αφορμή να ακουστεί ξανά, με οργανωμένο τρόπο, η αγωνία μιας ολόκληρης περιοχής. Από ‘κει και πέρα κάποιες ορισμένες, μικρές, παρατηρήσεις επί του συλλαλητηρίου. Δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε γιατί ήταν τόσο σημαντικό να ανέβει στο βήμα ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Κοζάνης όταν τα προηγούμενα χρόνια η παρουσία του στα μεγάλα ζητήματα της περιοχής υπήρξε, κατά γενική ομολογία, σχεδόν ανύπαρκτη. Επίσης, ο Περιφερειάρχης ήταν παρών στο συλλαλητήριο, όμως τελικά δεν απηύθυνε χαιρετισμό. Το λόγο πήρε ο αναπληρωτής Περιφερειάρχης, Λ. Γκερεχτές, καθώς αρχικά υπήρχε προγραμματισμένη αναχώρηση του Περιφερειάρχη για την Αθήνα. Η αναχώρηση, τελικά, δεν πραγματοποιήθηκε, ο Περιφερειάρχης παρέστη στην εκδήλωση, όμως διατηρήθηκε ο αρχικός σχεδιασμός. Θα μπορούσε, βέβαια, ως ο κορυφαίος θεσμικός εκπρόσωπος της Δυτικής Μακεδονίας, να πει έστω δύο κουβέντες στους συγκεντρωμένους. Αν υπήρξε όμως μία ομιλία που πραγματικά άγγιξε τον κόσμο, αυτή ήταν της 16χρονης Α. Μήλιου. Ήταν ίσως η πιο αυθεντική στιγμή της βραδιάς, γιατί εξέφρασε την αγωνία μιας ολόκληρης γενιάς που δεν ζητά τίποτα περισσότερο από το να μπορέσει να ζήσει, να εργαστεί και να δημιουργήσει στον τόπο της. Γι’ αυτό και το χειροκρότημα που απέσπασε ήταν από τα πιο θερμά της συγκέντρωσης.
Πολλοί θα αναρωτηθούν: «Και τώρα τι;» Ίσως την απάντηση να την έδωσε, χωρίς να το επιδιώξει, η 16χρονη Α. Μήλιου. Δεν ανέβηκε στο βήμα για να κάνει πολιτική. Ανέβηκε για να μεταφέρει την αγωνία της γενιάς της. Και έθεσε ένα ζήτημα που πρέπει να απαντηθεί από όλους όσοι έχουν θεσμικό ρόλο. «Όταν άρχισαν να παίρνονται οι αποφάσεις για αυτόν τον τόπο, εμείς ήμασταν παιδιά. Ήμασταν στο δημοτικό. Δεν ήμασταν σε καμία σύσκεψη. Δεν σηκώσαμε εμείς κανένα χέρι. Δεν υπογράψαμε εμείς κανένα σχέδιο. Κι όμως σήμερα καλούμαστε να ζήσουμε τις συνέπειες αυτών των αποφάσεων.» Αυτό ήταν ίσως το πιο ηχηρό μήνυμα της βραδιάς. Εξέφρασε με τον πιο απλό τρόπο αυτό που σκέφτονται χιλιάδες νέοι της Δυτικής Μακεδονίας.
Από σήμερα η ευθύνη περνά αποκλειστικά στους θεσμικούς φορείς. Στην Περιφέρεια, στους δημάρχους, στους βουλευτές και στους υπόλοιπους Η χθεσινή συγκέντρωση πρέπει να είναι η αρχή μιας οργανωμένης και διαρκούς διεκδίκησης. Κυρίως για τα παιδιά που, όπως είπε η Κατερίνα, δεν πήραν τις αποφάσεις, αλλά καλούνται να ζήσουν με τις συνέπειές τους.
Η Χύτρα
Το παιδί καλά τα είπε. Για μένα το θέμα είναι οι ψεύτικες καρικατούρες που ψάχνουν καρέκλα και δεν διστάζουν να καπηλευτούν την αγωνία αυτών των παιδιών.
Κουράσατε όλοι σας….
Σας βλέπουμε όλοι εμείς του ιδιωτικού τομέα που κάνουμε 15 αιτήσεις στην τράπεζα για ένα δάνειο 3000 ευρώ και παίρνουμε μόνιμα ένα μνμ απόρριψης, πάνε η μόνιμοι και μη δεητζηδες και παίρνουμε τα δάνεια τους και φτιαχνουνε τη ζωή τους, φτάνει το πάρτι μέχρι εδώ ήταν ελάτε εσείς οι λίγοι βολεμενοι να δείτε πως τα βγάζει ο κοσμακης πέρα με το άγχος της καθημερινότητας, ΩΣ ΕΔΩ….!!!