Το συλλαλητήριο για τη Δυτική Μακεδονία.
Χθες συμμετείχα κι εγώ στο συλλαλητήριο για το μέλλον της περιοχής μου, αν και όπως έχω πει και γράψει πολλές φορές το αίτημα παράτασης της λειτουργίας των λιγνιτικών μονάδων δεν το θεωρώ ένα ρεαλιστικό αίτημα, με βάση σαφή και αντικειμενικά στοιχεία. Όποιος ανατρέξει στην αρθρογραφία μου θα διαβάσει ακριβώς τι και γιατί το έχω διατυπώσει.
Από την άλλη όμως, και δεδομένου ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα έπρεπε, η φωνή αγωνίας της κοινωνίας και των φορέων έχει πάντα μια ιδιαίτερη σημασία. Η ανάγκη να καταλάβει η κυβέρνηση πως δεν είναι στραβός ο γιαλός είναι άμεση και αναγκαία, ούτε και μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες στη Δυτική Μακεδονία, ως μια ακόμα περιοδική επικοινωνιακή κρίση με μεταμεσονύκτιες (ν)τροπολογίες και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Απαιτούνται ουσιαστικές αλλαγές στη δομή της διαχείρισης της μετάβασης ώστε να μπορεί να εκκινήσει μια διαδικασία ουσιαστικής αλλαγής.
Οφείλουν τέλος, και οι φορείς της περιοχής, να περάσουν από τις διαπιστώσεις και τη συνθηματολογία στη διαμόρφωση τεκμηριωμένων και ολοκληρωμένων προτάσεων. Το πρόβλημα είναι εδώ και είναι και δικό μας, μάλλον είναι κυρίως δικό μας, και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί.
