Είτε τον εκτιμά κανείς πολιτικά είτε όχι, είτε συμφωνεί μαζί του είτε διαφωνεί, ένα πράγμα δύσκολα μπορεί να του αρνηθεί. Ο Π. Κουκουλόπουλος επιχειρεί να βάλει συγκεκριμένες προτάσεις στο τραπέζι. Δεν περιορίζεται μόνο σε ανακοινώσεις διαμαρτυρίας, γενικόλογες καταγγελίες ή στα τετριμμένα μιας αντιπολιτευτικής παρουσίας. Κι αυτό, ειδικά σε μια περίοδο κατά την οποία αρκετές αντιπολιτευτικές παρεμβάσεις στη Δυτική Μακεδονία εξαντλούνται πολλές φορές σε προβλέψιμες δηλώσεις και επαναλαμβανόμενα συνθήματα, πρέπει να του αναγνωριστεί. Η τροπολογία που κατέθεσε για τον λιγνίτη (δείτε εδώ), άλλωστε, δεν είναι μια γενικόλογη έκκληση του τύπου «κρατήστε τις μονάδες ανοιχτές». Περιλαμβάνει συγκεκριμένες μονάδες, συγκεκριμένα χρονικά όρια, τρόπο λειτουργίας εκτός των χρηματιστηριακών αγορών, ρυθμίσεις για την τηλεθέρμανση και προβλέψεις για εργαζομένους. Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με όλα αυτά. Μπορεί να αμφισβητήσει τα οικονομικά δεδομένα, τη συμβατότητα, τη σκοπιμότητα ή ακόμη και τον χρονικό ορίζοντα της πρότασης. Δεν μπορεί όμως να πει ότι δεν υπάρχει πρόταση προς συζήτηση.
Από την άλλη πλευρά όμως, προκαλεί μια κάποια απογοήτευση η τελευταία του δημόσια παρέμβαση (δείτε εδώ). Ο Π. Κουκουλόπουλος (όπως φάνηκε κι από αρκετά σχόλια υποστηρικτών του στο kozan.gr) μοιάζει σε αρκετά σημεία να πανηγυρίζει κυρίως για το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ασχολείται μαζί του. Το «Ευχαριστώ τον Πρωθυπουργό για την πανελλαδική προώθηση της Τροπολογίας μου», το «χάρη στις επαναλαμβανόμενες αναφορές …στη νομοθετική πρωτοβουλία μου» και στη συνέχεια το «οι Δυτικομακεδόνες τον ευχαριστούμε» δημιουργούν μια αίσθηση προσωπικής πολιτικής δικαίωσης που, σε αυτή τη χρονική συγκυρία, μάλλον περισσεύει. Όχι γιατί ένας πολιτικός δεν δικαιούται να θεωρεί ότι μια πρωτοβουλία του δικαιώνεται. Δικαιούται. Αλλά γιατί αυτή τη στιγμή το σημαντικό δεν είναι ποιος «κέρδισε» μια επικοινωνιακή μονομαχία ούτε ποιος κατάφερε να υποχρεώσει τον Πρωθυπουργό να αναφερθεί στο όνομά του ή στην τροπολογία του. Το σημαντικό είναι αν η Δυτική Μακεδονία θα έχει δουλειές, αν θα συγκρατήσει τον πληθυσμό της, αν η μετάβαση θα αποδειχθεί πραγματικά δίκαιη και αν η χώρα θα διαθέτει ασφαλή και οικονομικά βιώσιμη ενεργειακή πολιτική. Αυτό και μόνο μας ενδιαφέρει. Ειδικά το «οι Δυτικομακεδόνες τον ευχαριστούμε» είναι μια φράση που τελικά μπορεί να λειτουργεί περισσότερο σε βάρος παρά υπέρ του ίδιου του επιχειρήματος. Γιατί υπάρχουν πολίτες που μπορεί να μην συμπαθούν τον Π. Κουκουλόπουλο, να μην τον εμπιστεύονται πολιτικά ή να έχουν ήδη αρνητική εικόνα γι’ αυτόν. Όταν λοιπόν ένα σοβαρό θέμα παρουσιάζεται με τόση προσωπική ειρωνεία και διάθεση αυτοδικαίωσης,αρκετοί από αυτούς ίσως δεν μπουν ποτέ στον κόπο να διαβάσουν τι πραγματικά προβλέπει η τροπολογία του. Κι αυτό είναι κρίμα, γιατί η πρόταση, είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί, έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και αξίζει να κριθεί επί της ουσίας.
Η πρόταση Κουκουλόπουλου αξίζει να συζητηθεί για όσα προβλέπει. Ωστόσο υπάρχει ένα σημείο που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Τα χρονικά όρια που προτείνονται, από τον Π. Κουκουλόπουλο, είναι μεγάλα. Πολύ μεγάλα, αν σκεφτεί κανείς πόσο γρήγορα αλλάζουν σήμερα η τεχνολογία, οι τιμές ενέργειας, οι ευρωπαϊκές πολιτικές και οι ίδιες οι ανάγκες της περιοχής. Άλλο να ζητά κανείς μια μεταβατική «ανάσα» μερικών ετών (που είναι εφικτή) κι άλλο να δεσμεύει από σήμερα ορίζοντες που φτάνουν έως το 2040 και το 2050. Η στήλη δεν διεκδικεί ρόλο ειδικού της ενεργειακής αγοράς. Κρίνοντας όμως ρεαλιστικά τη συζήτηση και ΚΥΡΙΩΣ το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η Δυτική Μακεδονία, θα περίμενε μια πιο ευέλικτη, ρεαλιστική χρονικά, πρόταση.
Γιατί όταν ζητάς από την άλλη πλευρά να μην είναι απόλυτη με το «τέλος ο λιγνίτης», καλό είναι και η δική σου πρόταση να μη δίνει την εντύπωση μιας αντίστροφης απολυτότητας.
Η Χύτρα
