Η Π. Κρυσταλλίδου, για όσους δεν τη γνωρίζουν ή την ξέχασαν, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πτολεμαΐδα, είχε διατελέσει δημοτική σύμβουλος Εορδαίας, πρόεδρος Νομικού Προσώπου του Δήμου, ενώ η πολιτική της διαδρομή στη Νέα Δημοκρατία είναι μακρά. Υπήρξε, επίσης, υποψήφια ευρωβουλευτής με τη ΝΔ. Από το 2016, ωστόσο, κατοικεί στον Πειραιά. Το σημειώνουμε γιατί μια φράση από την ανάρτηση που έκανε μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη στη Δυτική Μακεδονία, προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις και, όπως μαθαίνει η στήλη, όχι μόνο στα social media αλλά και στην τοπική κοινωνία της Πτολεμαίδας. Συγκεκριμένα έγραψε: «Χθες “συνάντησα” κάτι που είχα καιρό να δω στη Δυτική Μακεδονία. Χαμόγελα. Και, κυρίως, προσδοκία». Δικαίωμά της να βλέπει την επίσκεψη του Πρωθυπουργού και την πορεία της περιοχής με αυτόν τον τρόπο. Μόνο που το «είχα καιρό να δω χαμόγελα στη Δυτική Μακεδονία» έχει μια μικρή λεπτομέρεια. Για να δεις – ή να μη δεις – τα χαμόγελα μιας κοινωνίας, πρέπει πρώτα να βρίσκεσαι αρκετά συχνά μέσα σε αυτήν. Κι η Π. Κρυσταλλίδου, όσο ισχυρούς δεσμούς κι αν διατηρεί με την Πτολεμαΐδα κι όσο κι αν δικαιούται να ενδιαφέρεται για τον τόπο όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, εδώ και περίπου μία δεκαετία δεν ζει την καθημερινότητα της Δυτικής Μακεδονίας. Δεν βιώνει κάθε μέρα ποια μαγαζιά ανοίγουν και ποια κλείνουν. Ποιοι νέοι μένουν και ποιοι φεύγουν. Ποιοι βρήκαν δουλειά και ποιοι ακόμη την αναζητούν. Πώς κινείται η αγορά, τι γίνεται στα χωριά, τι σημαίνει στην πράξη η απολιγνιτοποίηση για μια οικογένεια που είχε άμεση ή έμμεση σχέση με τη ΔΕΗ. Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη διατύπωση φάνηκε σε αρκετούς εντελώς άκυρη.
Σε κάθε περίπτωση, επειδή το όνομα της Π. Κρυσταλλίδου έχει ακουστεί κατά καιρούς στις τοπικές πολιτικές συζητήσεις για ενδεχόμενη μελλοντική υποψηφιότητα στο ψηφοδέλτιο, θα κάνουμε και μια πρόταση. Αφού λοιπόν επέστρεψαν τα χαμόγελα και μαζί τους η προσδοκία, μήπως είναι η κατάλληλη στιγμή να επιστρέψει κι η ίδια στην περιοχή; Όχι βέβαια για μια δεκάωρη περιοδεία, μια φωτογραφία και μια ανάρτηση. Να επιστρέψει κανονικά. Να ζήσει εδώ. Να δει από κοντά πόσο συχνά χαμογελούν οι πολίτες όταν κλείνει ένα ακόμη μαγαζί, όταν ένα παιδί φεύγει για Θεσσαλονίκη ή Αθήνα, όταν μια οικογένεια ψάχνει δουλειά μετά την απολιγνιτοποίηση. Κι ύστερα, αφού πάρει μια πιο πλήρη εικόνα της «προσδοκίας», ας έρθει και η υποψηφιότητα. Γιατί άλλο να βλέπεις τη Δυτική Μακεδονία από το παράθυρο μιας πρωθυπουργικής περιοδείας κι άλλο να τη ζεις. Και τα χαμόγελα, συνήθως, φαίνονται διαφορετικά όταν δεν έχεις εισιτήριο επιστροφής για τον Πειραιά.
Η Χύτρα
