Ένα σπουδαίο προσωπικό στοίχημα και ένα όνειρο χρόνων ολοκληρώθηκε με επιτυχία το Σάββατο 29 Αυγούστου από τον προπονητή και αθλητή από την Πτολεμαΐδα, Βασίλη Δεληγιάννη. Κατάφερε να συνδέσει την Πτολεμαΐδα με την πόλη των Ιωαννίνων με το ποδήλατο δρόμου, διασχίζοντας κάθετα τους ορεινούς όγκους του Γράμμου και της Πίνδου.
Η απαιτητική διαδρομή κάλυψε συνολικά 220 χιλιόμετρα με πάνω από 3.500 μέτρα συνολικής ορεινής ανάβασης. Ο καθαρός χρόνος επάνω στη σέλα, χωρίς τις απαραίτητες παύσεις, ήταν 11 ώρες και 42 λεπτά. Η διαδρομή ξεκίνησε στις 05:20 το πρωί από την Πτολεμαΐδα και εξελίχθηκε μέσω της διασταύρωσης Λεχόβου, του περάσματος της Κλεισούρας, της Καστοριάς και του Νεστορίου. Από εκεί, ο αθλητής αντιμετώπισε τη σκληρή ανάβαση για τη Νέα Κοτύλη, η οποία αποτέλεσε και το υψηλότερο σημείο της διαδρομής στα 1.450 μέτρα υψόμετρο.
Η συνέχεια περιλάμβανε μια τεχνική και ιδιαίτερα δύσκολη κατάβαση για ποδήλατο δρόμου λόγω της τραχείας ορεινής ασφάλτου, περνώντας παράλληλα από το επιβλητικό φαράγγι στα Στενά του Σαρανταπόρου. Φτάνοντας στην ακριτική κωμόπολη της Κόνιτσας και αντικρίζοντας το δέος της ορθοπλαγιάς της Τύμφης, ο αθλητής πραγματοποίησε τον τελικό ανεφοδιασμό πριν από την τελευταία ανηφόρα της Βίγλας προς το Καλπάκι, για να καταλήξει τελικά στο λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων.
Το εγχείρημα αυτό είχε μια σημαντική ιδιομορφία. Ο Βασίλης Δεληγιάννης προέρχεται από τον χώρο του Fitness και του Bodybuilding, πράγμα που σημαίνει ότι το αυξημένο μυϊκό του βάρος έκανε τις παρατεταμένες ορεινές κλίσεις διπλάσια απαιτητικές σε ενέργεια και οξυγόνο. Χρειάστηκαν 50 ημέρες πολύ αυστηρής, στοχευμένης προετοιμασίας με το ποδήλατο, συνδυάζοντας παράλληλα το καθημερινό, βαρύ πρόγραμμα με τα βάρη στο γυμναστήριο.
Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο ίδιος: «Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον προπονητή μου, Σταύρο Παπαδόπουλο, για την καθοδήγηση. Επίσης, αυτή η προσπάθεια δεν θα είχε στεφθεί με επιτυχία χωρίς την ομάδα υποστήριξής μου. Οι φίλοι μου, Δημήτρης Λαφαζανίδης και Πέτρος Μάγκος, με ακολουθούσαν με το αυτοκίνητο συνοδείας σε κάθε μέτρο, μου παρείχαν την απαραίτητη τροφοδοσία και ασφάλεια στα απομονωμένα κομμάτια του βουνού. Χωρίς τη βοήθειά τους, το εγχείρημα αυτό πολύ απλά δεν θα είχε πραγματοποιηθεί».
