Μια ξεχωριστή επίσκεψη στα Βαλτόνερα μάς έφερε κοντά στην ιστορία της Δήμητρας Κουτσουρίδου, ενός κοριτσιού που δε ζει πια, κατόρθωσε όμως να μετατρέψει μια μεγάλη προσωπική δοκιμασία σε μια μοναδική συλλογή και άφησε πίσω της μια ιστορία που συνεχίζει να συγκινεί.
Η επίσκεψή μας στο Μουσείο Σβήστρας και Ξύστρας στα Βαλτόνερα ξεκίνησε από την επιθυμία της Στέλλας, μίας από τις ωφελούμενες του ΚΔΗΦ-ΣΥΔ ΛΑΜΠΗΔΟΝΕΣ. Η Στέλλα είχε βρεθεί ξανά εκεί, είχε πολλές φορές συναντηθεί με τη Δήμητρα και τη μητέρα της, και ήθελε να επιστρέψει, να ξαναδεί τη συλλογή που είχε κρατήσει στη μνήμη της, αλλά και να “συναντηθεί” με άλλον τρόπο ξανά με τη Δήμητρα. Κι έτσι, η δική της επιθυμία έγινε η δική μας αφορμή να γνωρίσουμε αυτή τη μοναδική ιστορία.
Εκεί συναντήσαμε και τη μητέρα της, κα. Φρειδερίκη, τον άνθρωπο που κρατά ανοιχτό το Μουσείο που στεγάζεται σε δυο σχολικές αίθουσες του χωριού που διαμορφώθηκαν χάρη στις χορηγίες ευαισθητοποιημένων ανθρώπων.
Η Δήμητρα σε ηλικία περίπου επτά ετών έχασε ολοκληρωτικά την όρασή της. Μετά από αυτό το γεγονός, η θέλησή της για ζωή, για γνώση, για συνάντηση με τους ανθρώπους, την οδήγησε στη δημιουργία αυτής της συλλογής. Στην αρχή ήταν οι ξύστρες, έπειτα οι σβήστρες.
Με το πέρασμα των χρόνων, η συλλογή μεγάλωσε χάρη σε ανθρώπους που συγκινήθηκαν από την ιστορία της. Άνθρωποι από την Ελλάδα και το εξωτερικό άρχισαν να της στέλνουν ξύστρες και σβήστρες, θέλοντας με μια μικρή πράξη να συμμετέχουν στο δικό της ταξίδι. Ανάμεσα στα αντικείμενα που έφτασαν στη συλλογή ήταν ξύστρες από τη NASA και το Κολούμπια.
Η ιστορία της Δήμητρας παρουσιάστηκε και μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές, ενώ η συλλογή της απέκτησε θέση στο βιβλίο Guinness. Κάτι το οποίο το είχε βάλει στόχο. Και τα κατάφερε. Χωρίς να ταξιδέψει ουσιαστικά, ταξίδεψε ο κόσμος και την έφτασε.
Η Δήμητρα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 46 ετών.
Η συλλογή, όμως, δεν έφυγε μαζί της.
Σήμερα, η μητέρα της, η κυρία Φρειδερίκη, παρά την προχωρημένη ηλικία της, συνεχίζει να κρατά ζωντανή την ιστορία της κόρης της. Ανοίγει την έκθεση, υποδέχεται τους επισκέπτες, μιλά για τη Δήμητρα και παρουσιάζει με αγάπη τη συλλογή που εκείνη δημιούργησε.
Κατά τη διάρκεια της δικής μας επίσκεψης, η κυρία Φρειδερίκη μάς μίλησε για την κόρη της και για τη σημασία που έχει για εκείνη να συνεχίσει να παρουσιάζει το έργο της.
Κάποια στιγμή, η κυρία Φρειδερίκη αναφέρθηκε στην υπόσχεση που είχε δώσει στη Δήμητρα, λέγοντας χαρακτηριστικά:
«Ακόμα κι αν χρειαστεί να συρθώ, εγώ το έργο σου θα συνεχίσω να το δείχνω.»
Μια μητέρα που συνεχίζει, όσο μπορεί, να ανοίγει την πόρτα της σπάνιας συλλογής για να γνωρίσουν οι άνθρωποι την κόρη της.
Για να μη χαθεί η ιστορία της.
Για να συνεχίσει η Δήμητρα να υπάρχει μέσα από όσα δημιούργησε.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο συγκινητική πλευρά αυτής της συλλογής. Δεν αποτελεί απλώς μια έκθεση αντικειμένων. Είναι ένας χώρος μνήμης. Ένας τρόπος η ζωή της Δήμητρας να συνεχίζει να συναντά ανθρώπους που δεν τη γνώρισαν ποτέ.
Πίσω όμως από τη μεγάλη συλλογή υπάρχει και μια ακόμη ανθρώπινη ιστορία.
Χρόνια πριν, περίπου το 2006, μια δασκάλα από την περιοχή μας, νεοδιόριστη τότε μακριά, που είχε ακούσει για τη Δήμητρα σε τηλεοπτική εκπομπή αποφάσισε να της στείλει ταχυδρομικά ξύστρες, σβήστρες και ένα γράμμα. Δεν θυμόταν πια τι ακριβώς είχε γράψει. Θυμόταν όμως πως τότε είχε χαρεί πολύ που έκανε αυτή τη μικρή πράξη και ευχόταν να είχε χαρεί και η Δήμητρα.
Χρόνια αργότερα, η ίδια γυναίκα θυμήθηκε εκείνη την ιστορία, μας την εμπιστεύτηκε και αναζήτησε το γράμμα μέσα από τη δική μας παρουσία εκεί.
Και κάπως έτσι, η δική μας επίσκεψη απέκτησε ακόμη μεγαλύτερο νόημα.
Το παλιό εκείνο γράμμα μπορεί κάποτε να βρεθεί. Μπορεί και όχι.
Όμως η επίσκεψή μας δημιούργησε ένα καινούργιο μήνυμα προς τη Δήμητρα. Ένα μήνυμα που δεν χρειάστηκε χαρτί ή λέξεις. Ένα μήνυμα φτιαγμένο από την παρουσία μας, από την επιθυμία της Στέλλας, από τη συγκίνηση όλων μας και από τη μνήμη μιας ιστορίας που εξακολουθεί να ταξιδεύει.
Γιατί κάποιες πράξεις, όσο μικρές κι αν μοιάζουν τη στιγμή που γίνονται, δεν χάνονται.
Μένουν κάπου.
Σε μια συλλογή.
Σε ένα γράμμα.
Σε μια μητέρα που συνεχίζει να ανοίγει την πόρτα.
Σε ανθρώπους που θυμούνται.
Και σε καινούργιους ανθρώπους που, όπως οι Λαμπηδόνες, έρχονται για πρώτη φορά να γνωρίσουν την ιστορία.
Οι Λαμπηδόνες επισκεφθήκαμε το Μουσείο Σβήστρας και Ξύστρας στα Βαλτόνερα Αμυνταίου και θα ξαναπάμε.
Και σας προτείνουμε -με τον δικό μας τρόπο- να κάνετε κι εσείς αυτή τη στάση.
Γιατί εκεί δεν θα δείτε μόνο μια συλλογή από ξύστρες και σβήστρες.
Θα συναντήσετε μια ιστορία που μιλά για τη δύναμη, την επιμονή και κυρίως για τη δύναμη μιας ανθρώπινης πράξης.
Θα συναντήσετε τη Δήμητρα.
Και μια μητέρα που αρνείται να αφήσει τη μνήμη της να σβήσει.
Η έκθεση είναι επισκέψιμη κατόπιν τηλεφωνικού ραντεβού:
23860 41488
6944713626 κα.Φρειδερίκη
