Ο Ι. Καραβασίλης έχει ένα επιχείρημα που δεν μπορεί εύκολα να προσπεραστεί. Υποστηρίζει ότι δεν γίνεται από τη μία ο Δήμος Εορδαίας να δηλώνει πως θέλει την Πτολεμαΐδα V να συνεχίσει με λιγνίτη κι από την άλλη να γνωμοδοτεί θετικά για τον αγωγό φυσικού αερίου που συνδέεται με τη μετάβαση της μονάδας σε μονάδα φυσικού αερίου. Ο Π. Πλακεντάς έχει επίσης μια λογική όταν λέει ότι άλλο πράγμα είναι η γνωμοδότηση για τη ΜΠΕ του αγωγού κι άλλο η πολιτική απόφαση μετατροπής της Πτολεμαΐδας V σε φυσικό αέριο κι εξήγησε ότι ο αγωγός μπορεί να υπάρχει ως εναλλακτική υποδομή για την περιοχή μετά τη λιγνιτική περίοδο. Άλλωστε ο ίδιος ο Δήμαρχος ήταν απολύτως σαφής στη συνεδρίαση: «Η θέση του Δήμου Εορδαίας, του Δημοτικού Συμβουλίου, είναι ξεκάθαρη και συγκεκριμένη. Παράταση λειτουργίας των λιγνιτικών μονάδων τουλάχιστον έως το 2035». Μέχρι εδώ, η επιχειρηματολογία της Δημοτικής Αρχής έχει συνοχή. Μόνο που λίγο αργότερα η συζήτηση έφτασε στο πραγματικά δύσκολο σημείο.
Ο Γ. Καραβασίλης δεν έμεινε στο αν έπρεπε να ψηφιστεί ή όχι η ΜΠΕ. Έθεσε ευθέως το ερώτημα αν ο Δήμος προτίθεται να κάνει «αγωνιστική παρέμβαση» για να αποτρέψει την αλλαγή της Πτολεμαΐδας V, επισημαίνοντας ότι οι εργασίες για τη μονάδα φυσικού αερίου ήδη προχωρούν. Κι εκεί η απάντηση του Π. Πλακεντά είχε ενδιαφέρον. Νωρίτερα είχε δηλώσει ότι η θέση του Δήμου «θα επιβεβαιωθεί όποτε και όπως χρειαστεί διά των πράξεων και των ψηφισμάτων». Όταν όμως τέθηκε το συγκεκριμένο ερώτημα για κινητοποιήσεις, απάντησε ότι «το Δημοτικό Συμβούλιο όταν έρθει η ώρα θα αποφασίσει όποια μορφή κινητοποιήσεων χρειάζεται». Κι όταν ο Καραβασίλης επανήλθε ζητώντας ουσιαστικά ένα «ναι ή όχι», ο Δήμαρχος επέμεινε ότι εκείνη τη στιγμή συζητούσαν άλλο θέμα και ότι το Δημοτικό Συμβούλιο «θα αποφασίσει το χρόνο που πρέπει». Και κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό ερώτημα. Δεν αμφισβητεί κανείς ότι ο Π. Πλακεντάς έχει μιλήσει επανειλημμένα κατά της βίαιης απολιγνιτοποίησης. Το έχει κάνει και με το παραπάνω. Ο ίδιος υπενθύμισε αποφάσεις από το 2019, αντιπαραθέσεις με κυβερνητικά στελέχη, συλλαλητήρια και παρεμβάσεις μέχρι και προς τον Πρωθυπουργό. Όμως σήμερα η συζήτηση δεν αφορά τι έκανε το 2019 ή το 2020. Η μετάβαση της Πτολεμαΐδας V σε μονάδα φυσικού αερίου δεν είναι πλέον ένα θεωρητικό σχέδιο για κάποιο μακρινό μέλλον. Οι εργασίες έχουν ήδη ξεκινήσει, ενώ ο μέχρι σήμερα σχεδιασμός προέβλεπε απόσυρση της Πτολεμαΐδας V από την κανονική λιγνιτική λειτουργία στο τέλος Σεπτεμβρίου 2026. Ο ΑΔΜΗΕ, θεωρώντας υψηλού ρίσκου την απόσυρσή της εκείνη τη χρονική στιγμή, έχει εισηγηθεί την παραμονή της σε εφεδρεία έως τα τέλη Μαρτίου 2027. Επομένως, αν η θέση είναι πράγματι «λιγνίτης τουλάχιστον έως το 2035», το ερώτημα του Καραβασίλη αποκτά άλλη βαρύτητα. Πότε ακριβώς είναι «η ώρα» που θα αποφασίσει το Δημοτικό Συμβούλιο να αντιδράσει; Όταν ολοκληρωθούν οι εργασίες; Όταν ανακοινωθεί η τελευταία ημέρα λιγνιτικής λειτουργίας; Ή πριν δημιουργηθούν τετελεσμένα; Μήπως θα περιμένει μέχρι τις εθνικές εκλογές κι αν η Νέα Δημοκρατία επανεκλεγεί κι ο ίδιος ενεργειακός σχεδιασμός συνεχιστεί, θα μπορεί τότε να πει «εμείς θέλαμε, αλλά αυτή ήταν η επιλογή των πολιτών»; Ή η θέση λιγνίτης έως το 2035 προϋποθέτει σύγκρουση και διεκδίκηση πριν δημιουργηθούν οριστικά τετελεσμένα; Γιατί το έως το 2035 είναι μια απολύτως σαφής θέση. Κι ο Π. Πλακεντάς έχει κάθε δικαίωμα να λέει ότι η θετική γνωμοδότηση για έναν αγωγό δεν την ακυρώνει. Από τη στιγμή όμως που ο ίδιος υπόσχεται ότι αυτή η θέση θα επιβεβαιωθεί και «διά των πράξεων», το ενδιαφέρον πλέον δεν βρίσκεται σε άλλη μία απόφαση ή σε άλλο ένα ψήφισμα. Βρίσκεται στο πότε θα έρθει η πράξη.
Και βέβαια υπάρχει ακόμη ένα ζήτημα, ίσως ακόμη σημαντικότερο. Τι σημαίνει στην πράξη «αντιδρώ»; Γιατί μια αντίδραση μόνο και μόνο για να καταγραφεί στα πρακτικά ή για να ειπωθεί ότι «ο Δήμος έκανε το καθήκον του» δεν αρκεί. Η πολιτική αντίδραση έχει αξία όταν έχει στόχο, σχέδιο και κυρίως όταν επιχειρεί να φέρει αποτέλεσμα. Αν, λοιπόν, ο Π. Πλακεντάς θεωρεί πραγματικά κόκκινη γραμμή τη λειτουργία των λιγνιτικών μονάδων έως το 2035, τότε δεν αρκεί ένα ακόμη ψήφισμα, μια ανακοίνωση ή μια συμβολική κινητοποίηση. Το ερώτημα είναι ποια πίεση μπορεί να ασκήσει, ποιες συμμαχίες μπορεί να χτίσει και τι συγκεκριμένα μπορεί να πετύχει ώστε να αλλάξει ο σχεδιασμός. Γιατί αν η αντίδραση γίνει απλώς για να υπάρχει ως αντίδραση, χωρίς προοπτική αποτελέσματος, τότε στο τέλος θα μείνει μόνο ως άλλοθι, «εμείς αντιδράσαμε». Κι αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το «εμείς καταφέραμε να αλλάξουμε την απόφαση».
Η Χύτρα
