Στις αποσπάσεις αστυνομικών με δαπάνες του Δημοσίου υπάρχει μια φράση που σηκώνει αρκετή συζήτηση. Αυτή είναι «κατά την κρίση των Διευθυντών». Ωραία φράση. Κι απολύτως υπαρκτή, αφού προβλέπεται ρητά σε διευκρινιστική διαταγή του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ., η οποία συμπληρώνει το πλαίσιο που διέπει τη συγκεκριμένη διαδικασία. Η διατύπωση αυτή δίνει πράγματι στη διοίκηση διακριτική ευχέρεια να σταθμίσει υπηρεσιακές ανάγκες και δεδομένα. Μόνο που μαζί με την «κρίση» υπάρχουν και κριτήρια. Και τα κριτήρια, υποθέτουμε, δεν μπήκαν στις διαταγές για διακόσμηση. Επειδή, λοιπόν, θεωρούμε αυτονόητο ότι εφαρμόζονται ισότιμα, αντικειμενικά και με τον ίδιο τρόπο για όλους, θεωρούμε εξίσου αυτονόητο ότι κάθε επιλογή μπορεί, όταν ζητηθεί, να εξηγηθεί με τον ίδιο καθαρό τρόπο. Γιατί αν ένας αστυνομικός θεωρεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις, ότι τα υπηρεσιακά του δεδομένα τον καθιστούν υποψήφιο για μια απόσπαση και τελικά δεν επιλέγεται, είναι απολύτως θεμιτό να θέλει να γνωρίζει τι μέτρησε, πόσο μέτρησε και τι τελικά έγειρε την πλάστιγγα. Και κάπου εδώ βρίσκεται η λεπτή γραμμή. Το «κατά την κρίση» δίνει διακριτική ευχέρεια. Δεν καταργεί τα κριτήρια. Δεν τα μετατρέπει σε προαιρετικές συστάσεις. Και σίγουρα δεν σημαίνει «κατά βούληση». Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη που καλό είναι να θυμόμαστε σε κάθε διοικητική διαδικασία. Όταν ένας υπάλληλος χρησιμοποιεί το θεσμικό δρόμο για να ζητήσει εξηγήσεις, αιτιολόγηση ή επανεξέταση μιας απόφασης, το καλύτερο που μπορεί να κάνει μια διοίκηση είναι να απαντήσει με στοιχεία και καθαρές αποφάσεις. Κι ακόμη περισσότερο, να φροντίζει ώστε καμία μεταγενέστερη υπηρεσιακή απόφαση ή μεταχείριση να μη δίνει εύλογο περιθώριο να συνδεθεί με το γεγονός ότι κάποιος ζήτησε εξηγήσεις, αιτιολόγηση ή άσκησε ένα προβλεπόμενο δικαίωμά του. Όχι επειδή κάθε μετακίνηση ή υπηρεσιακή απόφαση αποτελεί αυτομάτως κάτι ύποπτο. Κάθε άλλο. Αλλά επειδή, όταν υπάρχει ήδη αμφισβήτηση γύρω από μια διαδικασία, η διοίκηση έχει ακόμη μεγαλύτερο λόγο να είναι διπλά καθαρή, διπλά τεκμηριωμένη και διπλά προσεκτική. Γιατί η πραγματικά αντικειμενική κρίση δεν φοβάται ούτε την ερώτηση ούτε αυτόν που την κάνει. Κι όσοι έχουν την ευθύνη τέτοιων αποφάσεων γνωρίζουν καλύτερα από όλους ότι σε αυτές τις περιπτώσεις δεν αρκεί μόνο να είσαι σωστός. Πρέπει και να μη δίνεις σε κανέναν λόγο να πιστέψει ότι το να ζητά εξηγήσεις ή αιτιολόγηση μπορεί να έχει υπηρεσιακό κόστος. Και τότε πράγματι το «κατά την κρίση» αποκτά το σωστό του νόημα. Όχι ως λευκή επιταγή. Αλλά ως ευθύνη. Κι είμαστε βέβαιοι ότι όλα θα γίνουν όπως επιβάλλουν η νομιμότητα, η ίση μεταχείριση κι η υπηρεσιακή δεοντολογία, ώστε να μη μείνει σε κανέναν ούτε λόγος ούτε περιθώριο να αμφισβητήσει την κρίση, τη διαδικασία ή τις αποφάσεις που θα ακολουθήσουν.
Η Χύτρα
