Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι,
Μεταφέρω σήμερα σε αυτή την Ολομέλεια Προέδρων της χώρας, τη φωνή και την αγωνία των εκπαιδευτικών της Κοζάνης. Μιας περιοχής που βιώνει στο πετσί της το σκληρό πρόσωπο της λεγόμενης «Μετάβασης» και της
«Απολιγνιτοποίησης». Στέκομαι σήμερα μπροστά σας, όχι απλώς για να παραθέσω αριθμούς, στατιστικές και υπηρεσιακά έγγραφα. Στέκομαι εδώ ως η φωνή των συναδέλφων μου στην Κοζάνη. Μεταφέρω τη φωνή ενός τόπου που, στην εποχή της απολιγνιτοποίησης, νιώθει ότι ξεχνιέται.
Σε αυτό το τοπίο της οικονομικής και κοινωνικής ανασφάλειας, οι δάσκαλοι, οι νηπιαγωγοί και οι ειδικότητες της Κοζάνης, κρατάμε όρθια τα σχολεία, την ώρα που η επίσημη Πολιτεία μάς αντιμετωπίζει ως απλούς αριθμούς σε λογιστικά φύλλα.
Τα κενά στα σχολεία βαφτίζονται «κανονικότητα». Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με συγχωνεύσεις τμημάτων. Πώς θα κρατηθούν ζωντανά τα χωριά και οι γειτονιές μας, όταν κλείνουν ή συρρικνώνονται οι σχολικές μονάδες; Η μείωση του μαθητικού δυναμικού στην περιοχή μας δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε ένα χαρτί. Είναι μια δημογραφική αιμορραγία.
Δίπλα στη δημογραφική ερήμωση, ζούμε καθημερινά την ασφυξία της οικονομικής κρίσης. Η Κοζάνη, που για δεκαετίες έδινε φως και ενέργεια σε όλη την Ελλάδα, σήμερα παλεύει στο σκοτάδι της ανεργίας και της εγκατάλειψης.
Έντονο είναι και το κτηριακό πρόβλημα, με αρκετά σχολεία γερασμένα, ασυντήρητα, που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες του 21ου αιώνα. Και η πληγή αυτή αιμορραγεί ακόμα περισσότερο στην Προσχολική Αγωγή. Νηπιαγωγεία τα οποία βρίσκονται σε κοντέινερ, σε ακατάλληλες αίθουσες, χωρίς τους απαραίτητους χώρους παιχνιδιού και ανάπτυξης για τα μικρά παιδιά.
Η παράλληλη στήριξη έχει μετατραπεί σε «μοίρασμα» ωρών, αφήνοντας παιδιά που έχουν ανάγκη επιστημονικής καθοδήγησης, απροστάτευτα
Συνάδελφοι, πίσω από όλα αυτά τα προβλήματα, κρύβεται ο ίδιος ο εκπαιδευτικός. Ο εκπαιδευτικός των «μισθών αξιοπρέπειας» – ή μάλλον, των «μισθών εξαθλίωσης». Πώς να ζήσει ο νεοδιόριστος και ο αναπληρωτής με 800-900 ευρώ;
Οι εκπαιδευτικοί της Κοζάνης δεν ζητάμε ελεημοσύνη. Απαιτούμε το αυτονόητο: Δικαίωμα στη δουλειά με αξιοπρέπεια, δικαίωμα στη μόρφωση για όλα τα παιδιά, σε ασφαλή σχολεία. Στην εποχή της απολιγνιτοποίησης, το δικό μας «καύσιμο» είναι η ελπίδα των μαθητών μας και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να την σβήσει.
Δεν δεχόμαστε να αντιμετωπίζονται τα σχολεία της Π.Ε. Κοζάνης με τη λογική του «κόστους-οφέλους». Αν η πολιτεία θέλει να κρατήσει ζωντανή την Κοζάνη, πρέπει να επενδύσει τώρα στην εκπαίδευση. Διεκδικούμε γενναία χρηματοδότηση, καμία συγχώνευση σχολείου, ανθρώπινες τάξεις με λιγότερους μαθητές και ουσιαστική στήριξη των εκπαιδευτικών και των οικογενειών.
Οι καμινάδες της ΔΕΗ μπορεί να έσβησαν, αλλά δεν θα επιτρέψουμε να σβήσει το μέλλον των μαθητών μας και των παιδιών μας. Κρατάμε τα σχολεία μας ανοιχτά, κρατάμε την ελπίδα ζωντανή.
Σας ευχαριστώ.
Κωτούλας Αθανάσιος
Πρόεδρος Συλλόγου Εκπαιδευτικών
Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κοζάνης
