Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι,
Μεταφέρω σήμερα σε αυτή την Ολομέλεια Προέδρων της χώρας, τη φωνή και την αγωνία των εκπαιδευτικών της Κοζάνης. Μιας περιοχής που βιώνει στο πετσί της το σκληρό πρόσωπο της λεγόμενης «Μετάβασης» και της
«Απολιγνιτοποίησης». Στέκομαι σήμερα μπροστά σας, όχι απλώς για να παραθέσω αριθμούς, στατιστικές και υπηρεσιακά έγγραφα. Στέκομαι εδώ ως η φωνή των συναδέλφων μου στην Κοζάνη. Μεταφέρω τη φωνή ενός τόπου που, στην εποχή της απολιγνιτοποίησης, νιώθει ότι ξεχνιέται.
Σε αυτό το τοπίο της οικονομικής και κοινωνικής ανασφάλειας, οι δάσκαλοι, οι νηπιαγωγοί και οι ειδικότητες της Κοζάνης, κρατάμε όρθια τα σχολεία, την ώρα που η επίσημη Πολιτεία μάς αντιμετωπίζει ως απλούς αριθμούς σε λογιστικά φύλλα.
Τα κενά στα σχολεία βαφτίζονται «κανονικότητα». Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με συγχωνεύσεις τμημάτων. Πώς θα κρατηθούν ζωντανά τα χωριά και οι γειτονιές μας, όταν κλείνουν ή συρρικνώνονται οι σχολικές μονάδες; Η μείωση του μαθητικού δυναμικού στην περιοχή μας δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε ένα χαρτί. Είναι μια δημογραφική αιμορραγία.
Δίπλα στη δημογραφική ερήμωση, ζούμε καθημερινά την ασφυξία της οικονομικής κρίσης. Η Κοζάνη, που για δεκαετίες έδινε φως και ενέργεια σε όλη την Ελλάδα, σήμερα παλεύει στο σκοτάδι της ανεργίας και της εγκατάλειψης.
Έντονο είναι και το κτηριακό πρόβλημα, με αρκετά σχολεία γερασμένα, ασυντήρητα, που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες του 21ου αιώνα. Και η πληγή αυτή αιμορραγεί ακόμα περισσότερο στην Προσχολική Αγωγή. Νηπιαγωγεία τα οποία βρίσκονται σε κοντέινερ, σε ακατάλληλες αίθουσες, χωρίς τους απαραίτητους χώρους παιχνιδιού και ανάπτυξης για τα μικρά παιδιά.
Η παράλληλη στήριξη έχει μετατραπεί σε «μοίρασμα» ωρών, αφήνοντας παιδιά που έχουν ανάγκη επιστημονικής καθοδήγησης, απροστάτευτα
Συνάδελφοι, πίσω από όλα αυτά τα προβλήματα, κρύβεται ο ίδιος ο εκπαιδευτικός. Ο εκπαιδευτικός των «μισθών αξιοπρέπειας» – ή μάλλον, των «μισθών εξαθλίωσης». Πώς να ζήσει ο νεοδιόριστος και ο αναπληρωτής με 800-900 ευρώ;
Οι εκπαιδευτικοί της Κοζάνης δεν ζητάμε ελεημοσύνη. Απαιτούμε το αυτονόητο: Δικαίωμα στη δουλειά με αξιοπρέπεια, δικαίωμα στη μόρφωση για όλα τα παιδιά, σε ασφαλή σχολεία. Στην εποχή της απολιγνιτοποίησης, το δικό μας «καύσιμο» είναι η ελπίδα των μαθητών μας και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να την σβήσει.
Δεν δεχόμαστε να αντιμετωπίζονται τα σχολεία της Π.Ε. Κοζάνης με τη λογική του «κόστους-οφέλους». Αν η πολιτεία θέλει να κρατήσει ζωντανή την Κοζάνη, πρέπει να επενδύσει τώρα στην εκπαίδευση. Διεκδικούμε γενναία χρηματοδότηση, καμία συγχώνευση σχολείου, ανθρώπινες τάξεις με λιγότερους μαθητές και ουσιαστική στήριξη των εκπαιδευτικών και των οικογενειών.
Οι καμινάδες της ΔΕΗ μπορεί να έσβησαν, αλλά δεν θα επιτρέψουμε να σβήσει το μέλλον των μαθητών μας και των παιδιών μας. Κρατάμε τα σχολεία μας ανοιχτά, κρατάμε την ελπίδα ζωντανή.
Σας ευχαριστώ.
Κωτούλας Αθανάσιος
Πρόεδρος Συλλόγου Εκπαιδευτικών
Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κοζάνης
Τι δουλειά έχει το ένα με το άλλο. Θα μας τρελάνετε τέλος.
Ίσως το καλύτερο κείμενο που έχω διαβάσει από τοπικό συνδικαλιστή.Καλούς αγώνες κ.πρόεδρε!!!
Είδατε ποτέ κανένα κλάδο επαγγελματικό να ζητάει διαρκώς για τους νεοδιόριστους και τους αναπληρωτές; Είδατε κανένα κλάδο να χαρίζει της υπερωρίες του, τα Σαββατοκύριακα για να προσλάβουν ανέργους; Βαρέθηκα κοντεύω 30 χρόνια και ο λόγος σας αφορά τους αναπληρωτές, τους νεοδιόριστους και τέλος. Οι υπόλοιποι υπάρχουμε που έχουμε παιδιά που σπουδάζουν και δεν βγάζουμε τον μήνα; Στο τέλος σε αντίθεση με τους πολύ πιο έξυπνους άλλους που παίρνουν οι πάντες τα πάντα θα δούμε επιδόματα σε όσους νοικιάζουν μακριά – ήδη το βλέπουμε – αυξήσεις σε συγκεκριμένες ομάδες και θα πρέπει να πούμε κι ευχαριστώ γιατί διόρισαν. Έλεος πια.
Έτσι λέγατε και για τους δεητζηδες, έτσι ρίχνετε χολή για τους εκπαιδευτικούς ή για όποιον άλλο θέλει να σταθεί αλληλέγγυος. Οι εκπαιδευτικοί είναι αυτοί που μαθαίνουν γράμματα στα παιδιά μας. Η ΔΕΗ ήταν κάποτε δημόσια και το ρεύμα αγαθό. Τώρα το ρεύμα είναι εμπόρευμα, έκλεισε τα εργοστάσια, οι νέοι φεύγουν, οι νεκροί περισσότερα από τις γεννήσεις, η Κοζάνη και όχι μόνο αδειάζει…. & εσύ γράφεις αλλά ντ άλλων. Κάποτε κυνηγούσαν τους γηφτους , εδώ δεν είμαι, μετά τους Εβραίους, εγώ δεν είμαι, μετά κυνηγούσαν τους κομμουνιστές, εγώ δεν είμαι. Τώρα που κυνηγούν εμένα δεν έμεινε κανένας να με υπερασπιστεί.
Αυτά παθαίνουμε όταν το μυαλό είναι πάνω από το κεφάλι.
Ελπίζω του χρόνου να είμαστε καλύτερα από φέτος γιατί βλέπω να μετακομίζουμε στην Αυστραλία όλο και περισσότεροι.
Σιγά μεγαλε θα χάσουμε δάκρυα για την πολύ δουλειά τους. Λες και δε ξέρουμε τι κάνουν μεσα στις τάξεις. Τα φροντιστήρια να ναι καλα.
Λες ανοησίες δεν κατάλαβες τίποτα, εκπαιδευτικός είμαι αλλά οι συνδικαλιστές ασχολούνται με τον νεοδιόριστο και τον αναπληρωτή κάτι που δεν γίνεται σε κανένα άλλο κλάδο και μας έχουν πρήξει με τον νεοδιόριστο που δε φτάνουν τα 1000 ενώ εμάς με δυο παιδιά φοιτητές μας φτάνουν τα 1500. Έτσι φτάνουμε άλλοι κλάδοι να παίρνουν όλοι ανεξαιρέτως αυξήσεις κι εμείς όποιος νοικιάζει ενώ οι άλλοι κολυμπάνε στο χρήμα. Κατά τα άλλα είσαι παντελώς εκτός θέματος. Ούτε διάβασες το σχόλιο βασικά.