Δεν είμαι ούτε υπάλληλος της ΔΕΗ, ούτε τοπικός άρχοντας, ούτε καν δημόσιος υπάλληλος. Μην ξεχάσω πως δεν έχω ούτε μπάρμπα από την Κορώνη, ούτε γονείς με γεμάτους τραπεζικούς λογαριασμούς. Από όταν πήρα το πτυχίο, τα αγγλικά, τους υπολογιστές άκουγα από όλους ” μπράβο κορίτσι μου, τώρα θα βρεις και μια δουλεία στην ΔΕΗ ή στο δημόσιο “, αλλά κανείς δεν μου είπε πως έπρεπε να τρέξω να φιλήσω κατουρημένες ποδιές για μια 8μηνη σύμβαση, ούτε κανείς άλλος πως όταν λέμε εντοπιότητα για την ΔΕΗ εννοούμε τα διπλανά χωρία. Εμείς οι κάτοικοι της Κοζάνης, δεν έχουμε δικαίωμα παρόλο που αναπνέουμε τον ίδιο “καθαρό” αέρα και έχουμε τα ίδια προβλήματα υγείας.

Οπότε σαν νεαρά, που έμαθα να πατάω στα πόδια μου, άρχισα το ψάξιμο εργασίας. Ιδιωτικός τομέας, χωρίς αναγνώριση πτυχίου και χαρτιών, χωρίς εργασιακά δικαιώματα και με μισθό απλά για να ζεις. Και τα χρόνια περνάνε (15 ) και το κορίτσι αρχίζει να βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά. Κατατακτήριες και δεύτερο πτυχίο. Μεταπτυχιακό, σεμινάρια, καταρτίσεις αλλά δουλείες για 535€ ( μισθός του παραλόγου ). Βιογραφικά κάθε μέρα αλλά προϋπηρεσία δεν έχεις, ναι το ξέρω αλλά δυστυχώς από τα 23 μου αυτό ακούω. Προϋπηρεσία και προϋπηρεσία. Πως γίνεται στα 23 μου, μόλις έχω βγει από την σχολή μου να έχω εμπειρία, γεννιέσαι με εμπειρία και δεν το ξέρω;!! Και από την στιγμή που κανείς δεν σου δίνει την ευκαιρία, πώς να την αποκτήσεις;

Και ναι έχω φτάσει στα 37 μου, δουλεύω 15 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα στον χώρο των πωλήσεων, με ένα χρόνο ανεργία. Έχω ένα ωραίο βιογραφικό αλλά δυστυχώς με τρώει οι γνωριμίες που δεν έχω στις κατάλληλες θέσεις και η έλλειψη εμπειρίας πάνω στο αντικείμενο μου. Μέλλον υπάρχει ή θα χαθώ στην απελπισία και μιζέρια αυτής της χώρας; Θα αναγνωρίσει κανείς τα προσόντα και τις γνώσεις μου;

Και τα ερωτήματα που μου γεννούνται είναι τα εξής:

  • Πώς γίνεται άνθρωποι χωρίς πτυχία και γνώσεις να έχουν θέσεις και να τις στερούν από ανθρώπους που έχουν τα προσόντα και την δύναμη να προσφέρουν;

  • Γιατί κρατάνε θέσεις άνθρωποι που θα έπρεπε να έχουν βγει στην σύνταξη; Μα για να μην χάσουν τον παχουλούτσικο μισθό τους!

  • Γιατί θα πρέπει να παρακαλέσω τους εκλεκτούς για να βρεθεί κάτι και για μένα;

  • Γιατί νέοι άνθρωποι χωρίς γνώσεις, λόγω ενός μπαμπά, ενός θείου, ενός νονού, είναι σε θέσεις που θα μπορούσαν να είναι παιδία με γνώσεις;

  • Πού είναι οι τοπικοί άρχοντες όλα αυτά τα χρόνια; Κανείς ποτέ δεν διεκδίκησε κάτι για τον νομό. Έχουμε όλα τα φουγάρα όλα αυτά τα χρόνια αλλά κανείς δεν μείωσε τους λογαριασμούς για όλα αυτά που αναπνέουμε.

  • Κανείς δεν διεκδίκησε το νοσοκομείο μας να γίνει Πανεπιστημιακό λόγω της ΔΕΗ.

  • Κανείς δεν ζήτησε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.

  • Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για την νεολαία, που είναι και το μέλλον του τόπου παρά μόνο σε περίοδο εκλογών για να πάρουν τις ψήφους.

  • Που είναι χαμένοι οι τοπικοί μας άρχοντες τώρα που έρχεται η απολιγνιτοποίηση; Τους ενδιαφέρει πραγματικά το μέλλον του τόπους μας ή απλά το αφήνουν για την επόμενη τετραετία;

  • Τι θα απογίνουν οι νέες γενιές που βγαίνουν τώρα στην αγορά εργασίας; Θα διαιωνίσουν το καθεστώς που υπάρχει, θα μεταναστεύσουν ή θα είναι μια ζωή εξαρτώμενοι από τους γονείς τους;

Μπορώ να γράψω πολλές από τις σκέψεις που τρέχουν στο μυαλό μου αλλά δυστυχώς φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Ευτυχώς έχω μια δουλεία που μου προσφέρει το φαγητό μου αλλά μέχρι πότε; Πότε θα σταματήσει αυτή η οικογενειοκρατία που επικρατεί στην χώρα μας; Και ειδικά σε μία μικρή πόλη φαίνεται και ακούγεται πιο πολύ. Πότε θα υπάρξει ένας πραγματικός ηγέτης σε αυτή την χώρα και πόλη;

Αναστασία