Για τη δημιουργία της ομάδας, τους στόχους, τις πρώτες δράσεις αλλά και τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει, μίλησε στο Kozan.gr ο Νικόλαος Θεόδωρος Παπαδόπουλος, υπεύθυνος επικοινωνίας της ομάδας Βιοϊατρικής Μηχανικής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με την ονομασία «BioMec Team» (δείτε κι εδώ).
Απαντώντας στο ερώτημα για το πότε δημιουργήθηκε η ομάδα και ποια είναι η ονομασία της; Πείτε μας συνοπτικά τι ακριβώς κάνετε;
«Η ομάδα μας ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2025 έπειτα από πρωτοβουλία μερικών προπτυχιακών φοιτητών του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Ασχολείται με το αντικείμενο της Βιοϊατρικής Μηχανικής».
Ποιο ήταν το αρχικό σας όραμα; Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη βιοϊατρική τεχνολογία;
«Τ’ όραμά μας ήταν να προσφέρουμε καινοτόμες εφαρμογές στον τομέα της υγείας, να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής σε άτομα με περιορισμούς κινητικότητας. Αυτό είναι το όραμά μας και προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε».
– Πόσα μέλη συμμετέχουν σήμερα και από ποιες ειδικότητες προέρχονται;
«Η ομάδα απαρτίζεται από εικοσιπέντε ενεργά μέλη, κυρίως από το τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, καθώς κι από το τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών κι άλλα συναφή επιστημονικά πεδία, όπως το τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης. Κυρίως απ’ αυτά τα τμήματα αποτελείται η ομάδα».
-Ποια θεωρείτε τη σημαντικότερη επιτυχία σας μέχρι τώρα και τι αποκομίσατε από αυτή την εμπειρία;
«Είμαστε σχετικά μια νέα ομάδα ακόμα. Έχουμε θέσει μερικούς στόχους π.χ: Να πάμε σε διάφορες εκθέσεις. Τώρα η ομάδα μας συμμετέχει σε ένα συνέδριο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο για μία εβδομάδα σαν εκθέτες. Το όραμά μας αυτό είναι να προσφέρουμε καινοτόμες λύσεις».
– Πάνω σε τι project εργάζεστε αυτή την περίοδο; Εστιάζετε σε ιατρικές συσκευές, λογισμικό ή κάτι πιο καινοτόμο;
«Η ομάδα μας έχει αναλάβει αυτή την περίοδο την κατασκευή ενός, αναπηρικού αμαξιού που θα ελεγχθεί μέσω της σκέψης του χρήστη. Ουσιαστικά ο χρήστης θα φορά έναν εγκεφαλογράφο, θα καταγράφουμε εμείς κάποια συγκεκριμένα σήματα, θα τα επεξεργαζόμαστε με αλγορίθμους μηχανικής μάθησης και έτσι θα μπορούμε να κινούμε το αμαξίδιο χωρίς, να χρειάζεται ο χρήστης να παρεμβαίνει π.χ: με τα χέρια του ή να κινήσει κάποιο joy stick. Αυτό είναι το κύριο έργο της ομάδας μας. Παράλληλα, ασχολούμαστε και με ένα άλλο ερευνητικό έργο όπου, αναπτύσσουμε ένα υπολογιστικό μοντέλο που είναι για τον καρκίνο του μαστού. Να προβλέπει τι θα μπορεί να γίνει π.χ: σε έξι μήνες μέσω βιοφυσικής ερμηνείας ας πούμε».
– Πόσο δύσκολη είναι η συνεργασία μεταξύ μηχανικών και γιατρών; Υπάρχει επαφή με νοσοκομεία ή φορείς υγείας;
«Μεταξύ τουλάχιστον των μελών της ομάδας προσπαθούμε να συνεργαζόμαστε όσο καλύτερα γίνεται. Έχουμε θέσει κάποιους κανόνες τους οποίους τηρούν όλα τα μέλη. Προφανώς, τα δικαιώματα μεταξύ μελών είναι ισάξια. Όσο αναφορά για γιατρούς που αναφέρατε, η ομάδα μας σκοπεύει από του χρόνου να έρθει σε επαφή με νοσοκομειακές μονάδες και γιατρούς ώστε να μας βοηθήσουν περισσότερο στην κατανόηση κάποιων φαινομένων που αυτοί έχουν περισσότερη εμπειρία. Να μας βοηθήσουν πως εμείς να το κάνουμε πράξη».
– Στην πράξη, πόσο απέχουν τα αποτελέσματα μιας προσομοίωσης από την πραγματικότητα; Έχετε δει περιπτώσεις όπου η θεωρία “δεν βγήκε” στο εργαστήριο;
«Ο τομέας της βιοϊατρικής είναι ένας απαιτητικός τομέας και θέλει μήνες έρευνας, πριν πάμε από την θεωρία στην πράξη. Προκύπτουν, πολλά προβλήματα κατά τη διάρκεια του έργου κι αυτό φαίνεται αλλά προσπαθούμε να τα επιλύουμε με όσο το δυνατόν οποιοδήποτε τρόπο μπορούμε».
– Οι περισσότερες ιατρικές συσκευές είναι ιδιαίτερα ακριβές. Σας ενδιαφέρει η ανάπτυξη λύσεων χαμηλού κόστους που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε μικρά νοσοκομεία ή αναπτυσσόμενες χώρες;
«Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε ασχοληθεί με κάτι τέτοιο που αναφέρετε. Τα έργα μας, για παράδειγμα το ένα το ερευνητικό που ανέφερα, σαν στόχος πολύ μακροπρόθεσμα είναι να μπει σε νοσοκομειακές μονάδες για να προσφέρει βοήθεια σε ογκολόγους. Όσο αναφορά το άλλο έργο μας, το κύριο έργο της ομάδας, στόχος είναι να βγει στην αγορά εργασίας μετά από αρκετά χρόνια».
– Αν μπορούσατε να λύσετε ένα μόνο ιατρικό πρόβλημα μέσα στα επόμενα χρόνια μέσω της τεχνολογίας, ποιο θα ήταν;
«Η ομάδα έχει πολλά στο μυαλό της για να υλοποιήσει, οπότε δεν υπάρχει κάποια συγκριμένη απάντηση. Στόχος μας είναι να προσφέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερα. Ας πούμε και σε διάφορους τομείς όχι μόνο ας πούμε σε ένα συγκεκριμένο. Για παράδειγμα να ασχοληθούμε με την ογκολογία, να αναπτύσσουμε όσο περισσότερες λύσεις μπορούμε. Για να δώσουμε κιόλας και ένα πάτημα ας πούμε και π.χ σε άλλες ομάδες να ασχοληθούν με αυτό το αντικείμενο».
– Η τεχνολογία προχωρά πιο γρήγορα από τη νομοθεσία. Σας απασχολούν ζητήματα βιοηθικής, όπως η διαχείριση προσωπικών δεδομένων υγείας;
«Όχι τόσο άμεσα προς το παρόν. Το χρόνου ας πούμε που θα χρειαστούμε και αληθινά δεδομένα αυτό, μπορεί να είναι ένα θέμα π.χ το να δούμε πως θα μπορέσουμε από τα νοσοκομεία, να συνεργαστούμε με κάποιο νοσοκομείο και να μας παρέχει κάποια δεδομένα από πραγματικούς ασθενείς κυρίως. Απ’ όσο ξέρω δίνονται ανώνυμα, οπότε δεν υπάρχει κάποιο θέμα με την νομοθεσία».
– Σκέφτεστε να μετατρέψετε την έρευνά σας σε startup; Υπάρχει υποστήριξη από το Πανεπιστήμιο για πατέντες ή επιχειρηματικά βήματα;
«Αυτό είναι ένα μακρινό πλάνο. Δεν ξέρω ακόμα είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε αν θα μπορούσε να φτάσει η ομάδα κάπου εκεί γιατί, όπως ανέφερα, είναι σχετικά μια καινούργια ομάδα. Οπότε, δεν ξέρω ακόμη. Υπάρχει σαν πολύ μικρή πιθανότητα αλλά, ακόμα έχει μέλλον αυτό».
– Ποια είναι τα πλεονεκτήματα – αλλά και οι δυσκολίες – του να αναπτύσσει κανείς τεχνολογία αιχμής στην περιφέρεια, όπως η Δυτική Μακεδονία;
«Δεν είναι τόσο εύκολα. Γιατί, κυρίως ό,τι κάνεις το κάνεις μόνος σου. Πρέπει να το ψάξεις μόνος σου. Υποστήριξη δεν είναι ότι, έχεις τόσο μεγάλη. τα περισσότερα που κάνουμε δηλαδή τα κάνουμε και μόνοι μας. Δηλαδή και τα χρηματικά ποσά τα οποία η ομάδα πρέπει να έχει τα παίρνουμε κυρίως από χορηγούς για να καλύψουμε ό,τι ανάγκες έχουμε. Οπότε, εντάξει δεν είναι τόσο εύκολα και πόσο μάλλον στη Δυτική Μακεδονία που είναι μία μικρή περιφέρεια κι ούτε η Κοζάνη είναι μια μεγάλη πόλη για να έχει και επιχειρήσεις πολλές κτλ. Κι επειδή είναι και τεχνολογία αιχμής, κυρίως αφορά μεγάλες πόλεις».
– Πώς ξεκινά ένας φοιτητής να ασχολείται με τη βιοϊατρική; Είναι κάτι που γεννιέται ως ενδιαφέρον ή προκύπτει μέσα από τις σπουδές;
«Τουλάχιστον, από την προσωπική μου εμπειρία, νομίζω, προκύπτει μέσα από τις σπουδές. Προσωπικά, δεν γνώριζα ας πούμε τι είναι η βιοϊατρική μηχανική πριν ενταχθώ στο πανεπιστήμιο. Το μάθαμε στο πανεπιστήμιο. Είδαμε ότι έχει πολύ μέλλον ο τομέας, Είδαμε ότι έχει ανάγκη για λύσεις και στη συνέχεα ασχοληθήκαμε με αυτό και είδαμε ότι μας ενδιαφέρει αρκετά, τους περισσότερους τουλάχιστον».
– Τι σας προσφέρει προσωπικά αυτή η εμπειρία; Πιστεύετε ότι σας δίνει πλεονέκτημα στην αγορά εργασίας;
«Σίγουρα ναι. Αποκτάς κιόλας εμπειρία πάνω στον κλάδο ως μηχανικός. Για παράδειγμα μαθαίνεις να συνεργάζεσαι και με άλλα άτομα όποτε,θα έλεγα ότι και αποκτάς εμπειρία. Πρακτικά δηλαδή η σχολή σου μαθαίνει κάποια πράγματα. Είναι διαφορετικό να κάνεις κάποιο έργο από το μηδέν και να το φτάσεις στο 80 στο 85% π.χ. Είναι κάτι το οποίο το αποκτάς μόνο με την πράξη και αυτό προσφέρεται μόνο από φοιτητικές ομάδες, όπως η «BioMec Team».
kozan.gr – Μιχάλης Μήγκος
