Για το λειτουργικό κόστος των ιδιωτικών ιατρείων, τη στελέχωση των νοσοκομείων, τους νέους γιατρούς αλλά και για τη συνολική εικόνα του υγειονομικού χάρτη της περιοχής, μίλησε στο kozan.gr ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Κοζάνης κ. Χαράλαμπος Τσεβεκίδης.
-Έχει αυξηθεί σημαντικά το λειτουργικό κόστος για τα εν ενεργεία ιδιωτικά ιατρεία τα τελευταία χρόνια;
«Το λειτουργικό κόστος έχει αυξηθεί σημαντικά. Όπως γνωρίζετε, αρχικά υπάρχει το κομμάτι της ενέργειας, η τιμή της οποίας εκτινάχθηκε και συμπαρέσυρε όπως, είναι φυσικό και τις υπόλοιπες δαπάνες. Επιπλέον, έχουν αυξηθεί οι τιμές στα αναλώσιμα, γεγονός που επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τα έξοδα λειτουργίας ενός ιατρείου. Γενικότερα, παρατηρείται ραγδαία αύξηση του λειτουργικού κόστους, χωρίς όμως να υπάρχει η αντίστοιχη αναπροσαρμογή των τιμών αποζημίωσης από την πλευρά των ασφαλιστικών ταμείων για τους γιατρούς.Επιπρόσθετα, ιδιαίτερο πλήγμα δέχεται μια συγκεκριμένη κατηγορία οι εργαστηριακοί γιατροί (μικροβιολόγοι). Αυτή τη στιγμή, βάλλονται βάναυσα και άδικα, με αποτέλεσμα πολλοί συνάδελφοι να αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα οικονομικά βάρη της λειτουργίας ενός εργαστηρίου. Παρότι, οι τιμές των εξετάσεων παραμένουν καθηλωμένες στα επίπεδα του 1991-1992, υφίστανται αρχικά μια οριζόντια περικοπή ¨κούρεμα¨ ύψους 10% επί της αρχικής τιμής και στη συνέχεια επιπλέον επιβάρυνση μέσω του clawback, η οποία μπορεί να αγγίξει το 30% με 35%.Για να γίνει αντιληπτό αυτό από τον απλό πολίτη, αρκεί να αναλογιστεί το εξής. Μία φρατζόλα ψωμί το 1992 κόστιζε περίπου 100 δραχμές. Φανταστείτε, ότι οι γιατροί αμείβονται σήμερα για τις εξετάσεις με βάση εκείνη την τιμή, η οποία όμως είναι περικομμένη κατά 30%-35%. Δηλαδή, λαμβάνουν λιγότερο από 60 δραχμές. Αν πηγαίνατε σήμερα στον φούρνο, θα αγοράζατε ποτέ ψωμί με 0,18€; Κι όμως, ο μικροβιολόγος της γειτονιάς σάς κάνει εξετάσεις με αυτή την εξευτελιστική τιμή. Μάλιστα, το σύστημα τον υποχρεώνει να τις εκτελέσει και σα να μην έφτανε αυτό, εμφανίζεται τελικά και χρεωμένος απέναντι στον Ε.Ο.Π.Υ.Υ εξαιτίας των περικοπών.Αυτές οι καταστάσεις είναι τραγικές και μαθηματικά θα οδηγήσουν στο κλείσιμο ιατρείων και στην οικονομική καταστροφή των συναδέλφων. Η πρόβλεψή μου είναι ότι, τα μικρά εργαστήρια θα αναγκαστούν να κλείσουν και η αγορά θα συγκεντρωθεί σε δύο-τρεις μεγάλους ομίλους. Αυτοί, σε πρώτη φάση, μπορεί να παρουσιάσουν ζημιές αλλά, μόλις κυριαρχήσουν και λειτουργήσουν ως ολιγοπώλιο, θα αυξήσουν κατακόρυφα τις τιμές στα ευρωπαϊκά επίπεδα. Έτσι, ο Έλληνας πολίτης αν όχι ο σημερινός, σίγουρα τα παιδιά μας μετά από 20 χρόνια, θα επωμιστεί μια δυσανάλογα μεγάλη οικονομική επιβάρυνση για βασικές εξετάσεις, χωρίς μάλιστα εναλλακτικές επιλογές»
-Πόσο δύσκολο είναι σήμερα για έναν νέο γιατρό να ανοίξει ιδιωτικό ιατρείο στην Π.Ε. Κοζάνης;
«Για τους νέους συναδέλφους οι οποίοι, αποφοιτούν είναι πραγματικά εξαιρετικά δύσκολο να ανοίξουν ένα καινούργιο ιατρείο και να το καταστήσουν βιώσιμο, καθώς οι συνθήκες έχουν αλλάξει δραματικά. Αυτό, βέβαια εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από την ειδικότητα. Υπάρχουν, κλάδοι που διέρχονται βαθιά κρίση, ενώ άλλοι μπορούν να ευδοκιμήσουν αυτή τη στιγμή κυρίως, επειδή πολλοί παλαιότεροι γιατροί έχουν συνταξιοδοτηθεί, αφήνοντας κενά στην αγορά.Αν εξετάσουμε το πρώτο παράδειγμα, οι παιδίατροι αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες στο να ξεκινήσουν και να διατηρήσουν ένα ιατρείο. Όπως γνωρίζετε πολύ καλά, στην περιοχή μας οι γεννήσεις έχουν μειωθεί δραματικά, περιορίζοντας τον πληθυσμό στον οποίο απευθύνονται. Μια συναδέλφισσα που εργάζεται εδώ και χρόνια περιφερειακά στην Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης (όχι στα μεγάλα αστικά κέντρα όπως η Κοζάνη ή η Πτολεμαΐδα), μου ανέφερε ότι, στον δήμο όπου άνοιξε το ιατρείο της πριν από 15 χρόνια υπήρχαν 18 παιδιά στο νηπιαγωγείο, ενώ σήμερα υπάρχουν μόλις 3. Όπως καταλαβαίνετε, είναι αδύνατον για έναν νέο γιατρό να επιβιώσει επιστημονικά και οικονομικά βλέποντας μόνο τρία παιδιά· ξέρει από την αρχή ότι, η προσπάθειά του είναι καταδικασμένη και ότι, θα καταγράψει οικονομική ζημία.Αντίθετα, υπάρχουν άλλες ειδικότητες για τις οποίες υπάρχει άμεση ανάγκη. Για παράδειγμα, οι πνευμονολόγοι. Στην περιοχή μας συνταξιοδοτήθηκαν ξαφνικά 5 με 6 συνάδελφοι και μείναμε με ελάχιστους. Αυτή τη στιγμή δραστηριοποιούνται μόλις τρεις πνευμονολόγοι για την Κοζάνη και την Πτολεμαΐδα οπότε υπάρχει χώρος και για άλλους. Τα αναπνευστικά προβλήματα στην περιοχή μας είναι αυξημένα τόσο, λόγω της κλιματικής αλλαγής όσο και της τοπικής βιομηχανικής δραστηριότητας. Ως επιστήμονες, προβλέπουμε ότι, οι παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος θα παρουσιάσουν έξαρση, όχι μόνο τοπικά αλλά και παγκόσμια.Συμπερασματικά, το πόσο εύκολο είναι να ανοίξει κανείς ιατρείο αποτελεί, ένα πολυπαραγοντικό ζήτημα που εξαρτάται από την ειδικότητα και την τοποθεσία. Τα πράγματα δεν είναι πλέον τόσο απλά και εύκολα όσο ήταν στο παρελθόν».
-Έχει αλλάξει η σχέση γιατρού – ασθενή τα τελευταία χρόνια; Αν, ναι, πού;
«Τα τελευταία χρόνια, η σχέση γιατρού-ασθενούς δυστυχώς έχει αλλάξει, ακολουθώντας, τον μετασχηματισμό της ίδιας της κοινωνίας μας. Επειδή, είμαι γιατρός δεύτερης γενιάς και ο πατέρας μου ήταν γιατρός, είχα βιώσει από παιδί αυτή τη σχέση. Αυτός ήταν, άλλωστε και ο λόγος που επέλεξα την ιατρική και όχι κάποιο άλλο επάγγελμα. Τότε υπήρχε ένας βαθύς σεβασμός απέναντι, στο λειτούργημα του γιατρού και αντίστοιχα, μια αμοιβαία αγάπη και ενδιαφέρον του γιατρού προς τον ασθενή του.Σήμερα, ζούμε σε μια εποχή όπου αυτή η σχέση έχει διαρραγεί σε μεγάλο βαθμό. Όσο πηγαίνουμε σε νεότερες γενιές τόσο, περισσότερο διαταράσσεται μετατρεπόμενη σε μια σχέση καθαρά τεχνοκρατική και οικονομική διεκπεραίωση. ¨θα με κάνεις καλά, σε πληρώνω και τελείωσε¨. Ουσιαστικά, βιώνουμε μια εμπορευματοποίηση της υγείας. Στις μεγαλύτερες ηλικίες διατηρείται ακόμα μια διαφορετική, πιο ανθρώπινη νοοτροπία.Αυτή η απώλεια της ανθρώπινης επαφής αποβαίνει εις βάρος όλων μας. Θεωρώ ότι, εμείς οι ίδιοι οι γιατροί πρέπει να αντιστρέψουμε αυτή την κατάσταση. Οφείλουμε, να αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο στους ασθενείς μας, να είμαστε πιο δεκτικοί και να ακούμε προβλήματα που ίσως δεν άπτονται στενά της ιατρικής. Πρέπει να προσεγγίζουμε τον ασθενή ολιστικά και όχι ψυχρά τεχνοκρατικά. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από ουσιαστική επαφή. Θέλουν, να συζητήσουν με τον γιατρό τους και να πειστούν ότι, το κίνητρό μας δεν είναι το οικονομικό όφελος αλλά, η φροντίδα τους. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να οικοδομήσουμε ξανά αυτή τη σχέση σε υγιείς, νέες βάσεις κάτι το οποίο, θα είναι επωφελές για όλους μας».
-Τα νοσοκομεία της περιοχής μπορούν σήμερα να ανταποκριθούν επαρκώς στις ανάγκες των πολιτών; Υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό ή ειδικότητες;
«Τα νοσοκομεία της περιοχής μας αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις, με το Μποδοσάκειο Νοσοκομείο Πτολεμαΐδας να παρουσιάζει τα περισσότερα προβλήματα συγκριτικά με το Μαμάτσειο Νοσοκομείο Κοζάνης. Ορισμένες κρίσιμες ειδικότητες λείπουν συνολικά από τη χώρα όπως, οι αναισθησιολόγοι και οι εντατκικολόγοι με αποτέλεσμα, να ανακύπτουν διαρκώς ζητήματα τα οποία απαιτούν άμεσες λύσεις.Γίνεται ωστόσο μια σημαντική προσπάθεια. Τα τελευταία δύο χρόνια, μέσω της συμμετοχής του Ιατρικού Συλλόγου στα Διοικητικά Συμβούλια των δύο νοσοκομείων, έχουμε σαφή εικόνα της κατάστασης. Θεωρώ ότι, η παρουσία μας λειτούργησε καταλυτικά ώστε, να κινηθούν οι διοικήσεις προς τη στελέχωση των ιδρυμάτων και να περιοριστούν οι τεράστιες ελλείψεις του παρελθόντος. Ενδεικτικά, στο Νοσοκομείο Κοζάνης όπου, συμμετέχω στο Δ.Σ κάποια στιγμή είχαμε μείνει, με μόλις δύο παιδιάτρους και σήμερα έχουμε πέντε, ενώ από μία παθολόγο πλέον έχουμε τρεις και θα έχουμε σύντομα τέσερις. Αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα στελέχωσης, ακόμα και στην Καρδιολογική Κλινική. Παρόλα αυτά, η Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (Μ.Ε.Θ) της Κοζάνης παραμένει ένα τμήμα το οποίο χρειάζεται περαιτέρω ενίσχυση. Επίσης, στο άμεσο μέλλον θα προκύψει σοβαρό ζήτημα στη Χειρουργική Κλινική του νοσοκομείου της Κοζάνης εξαιτίας, της μαζικής συνταξιοδότησης τριών χειρουργών. Δυστυχώς, υπάρχουν γραφειοκρατικές καθυστερήσεις βάσει του νόμου για το πότε μπορούμε να προκηρύξουμε τις θέσεις, γεγονός το οποίο, θα δημιουργήσει ένα κενό που δεν γνωρίζω πώς θα καλυφθεί. Αυτά είναι δομικά προβλήματα του συστήματος και δεν οφείλονται στη Διοικήτρια του Νοσοκομείου Κοζάνης. Γνωρίζοντάς την προσωπικά, θεωρώ ότι, είμαστε τυχεροί που την έχουμε, καθώς προσπαθεί νυχθημερόν να βελτιώσει τις συνθήκες. Είναι μια διοικήτρια με ¨ανοιχτά αυτιά¨ που πασχίζει για το καλό του τόπου και προλαμβάνει προβλήματα πριν αυτά διογκωθούν. Για παράδειγμα όταν, η ΩΡΛ κλινική έμεινε με δύο γιατρούς, κινήθηκε άμεσα και εξασφάλισε τρίτο γιατρό με δελτίο παροχής υπηρεσιών (¨μπλοκάκι¨) για να καλυφθούν οι εφημερίες. Επίσης, είμαστε τυχεροί διότι, ανέλαβε νέος Διευθυντής Ουρολόγος και πλέον προκηρύσσονται επιπλέον θέσεις, σε μια προσπάθεια το νοσοκομείο να καταστεί αυτόνομο.Αντιθέτως, το Μποδοσάκειο Νοσοκομείο Πτολεμαΐδας δεν είναι, δυστυχώς, εξίσου ελκυστικό για την κάλυψη θέσεων, με αποτέλεσμα πολλοί διαγωνισμοί να αποβαίνουν άγονοι. Το Μποδοσάκειο χρήζει άμεσης και σημαντικής ενίσχυσης σε πολλές ειδικότητες. Πρότασή μας προς το Υπουργείο Υγείας είναι, να αυξηθούν οι οργανικές θέσεις και τα κίνητρα για το συγκεκριμένο νοσοκομείο, καθώς πολλές υποδομές του παραμένουν αναξιοποίητες. Φυσικά, υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις άριστης λειτουργίας όπως η Νεφρολογική Κλινική. Ωστόσο, αποτελεί τεράστιο βήμα προς τα πίσω το γεγονός ότι, η Μ.Ε.Θ του Μποδοσακείου η οποία, λειτουργούσε υποδειγματικά και πριν από την πανδημία έχει κλείσει. Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι εξαιρετικά δύσκολο να λειτουργήσουν με ασφάλεια η Παθολογική και η Χειρουργική Κλινική. Πρέπει να σκύψουμε πάνω από αυτά τα προβλήματα και να ενισχύσουμε οπωσδήποτε και το Πνευμονολογικό Τμήμα το οποίο, είναι το μοναδικό στην περιοχή και δεν μπορεί να λειτουργεί οριακά με μία μόνο γιατρό και περιστασιακή βοήθεια. Απαιτείται διαφορετικός και πιο στοχευμένος σχεδιασμός για το καλό της περιοχής».
-Υπάρχουν ειδικότητες (ιδιωτών γιατρών) που δυσκολεύονται πλέον να επιβιώσουν οικονομικά στην επαρχία;
«Αυτή τη στιγμή παρατηρούνται σοβαρές δυσλειτουργίες εξαιτίας, της έλλειψης ενός κεντρικού, εθνικού σχεδιασμού για την υγεία. Από τη μία πλευρά, έχουμε υπερπληθώρα γιατρών σε ειδικότητες όπως, η Καρδιολογία ή η Γυναικολογία οι οποίοι, επιβιώνουν αλλά σίγουρα δεν ευημερούν και από την άλλη πλευρά έχουμε, τεράστια έλλειψη σε Γενικούς Γιατρούς για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Επιπλέον, σύντομα θα αντιμετωπίσουμε σοβαρό πρόβλημα και στους Γενικούς Χειρουργούς, καθώς οι νέοι συνάδελφοι δεν επιλέγουν πλέον αυτή την ειδικότητα. Θα έπρεπε να υπάρχει κεντρική μέριμνα από την πολιτεία ώστε, να δίνονται ισχυρά κίνητρα για τις ειδικότητες οι οποίες, αντιμετωπίζουν ελλείψεις π.χ: αναισθησιολόγοι, πνευμονολόγοι. Αν τα μέτρα δεν αποδίδουν, τα κίνητρα θα πρέπει να κλιμακώνονται. Παράλληλα, οφείλουμε να εξετάσουμε την εισαγωγή κάποιων φίλτρων ή περιορισμών ¨κόφτες¨ στις ειδικότητες που έχουν κορεστεί κατευθύνοντας, τους νέους γιατρούς εκεί όπου η κοινωνία έχει πραγματική ανάγκη. Δεν είναι λογικό να ψάχνουμε απεγνωσμένα για παιδοψυχιάτρους και την ίδια ώρα να αυξάνεται άσκοπα ο αριθμός άλλων ειδικοτήτων όπως οι παιδίατροι. Το επάγγελμά μας απευθύνεται στην κοινωνία των πολιτών και πρέπει να είμαστε χρήσιμοι σε αυτήν.Δυστυχώς, δεν υπάρχει ούτε η κατάλληλη ενημέρωση προς τους νέους συναδέλφους, για το ποιες συνθήκες τους περιμένουν στην αγορά εργασίας την επόμενη μέρα. Το αποτέλεσμα είναι πολλοί από αυτούς να μην αντέχουν την οικονομική πίεση και να αναγκάζονται να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό με σκοπό, να κυνηγήσουν τα όνειρά τους αντί να εγκατασταθούν και να προσφέρουν στην ελληνική επαρχία».
-Ποιο είναι σήμερα το μεγαλύτερο άγχος ενός ιδιώτη γιατρού
«Το καθημερινό άγχος ενός ιδιώτη γιατρού είναι, αν στο τέλος του μήνα θα καταφέρει να ανταπεξέλθει στις οικονομικές του υποχρεώσεις. Στη μισθοδοσία του προσωπικού του, στις δόσεις δανείων ή στις συμβάσεις leasing για τον ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό, καθώς και στις πληρωμές των προμηθευτών. Στα ιατρεία μας αγοράζουμε τα πάντα από τα αναλώσιμα, τα γάντια και τις μάσκες μέχρι το χαρτί εκτύπωσης τίποτα δεν μας χορηγείται δωρεάν. Στο τέλος της ημέρας, ο γιατρός πρέπει να καλύψει τις ασφαλιστικές του εισφορές, τα πάγια έξοδα ρεύμα, νερό, θέρμανση, κλιματισμό και τελικά, να του μείνει ένα αξιοπρεπές εισόδημα για τη διαβίωση της οικογένειάς του. Αυτό είναι το πραγματικό άγχος όταν βάζεις το κλειδί στην πόρτα του ιατρείου σου γνωρίζοντας ότι, τα σταθερά μηνιαία έξοδα μπορεί να αγγίζουν τα 3.000€ με 4.000€. Αν διαιρέσεις αυτό το ποσό με 20 εργάσιμες ημέρες, καταλαβαίνεις τι τζίρο πρέπει να κάνει ένα ιατρείο καθημερινά προτού καν φορολογηθεί, απλώς και μόνο για να μην ¨μπει μέσα¨.Με εξαίρεση τους μικροβιολόγους και τους εργαστηριακούς γιατρούς που, όπως προανέφερα βρίσκονται σε δεινή οικονομική θέση οι υπόλοιπες ειδικότητες καταφέρνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να επιβιώνουν αλλά, υπό συνθήκες διαρκούς πίεσης».
-Ποια είναι σήμερα η συνολική εικόνα του συστήματος υγείας στη Δυτική Μακεδονία; Ποια θεωρείτε τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες στην πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας;
«Το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας όσον αφορά την πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας είναι, ο κατακερματισμός των δομών γεγονός το οποίο, μας στερεί τη δυνατότητα να παρέχουμε υπηρεσίες υψηλού επιπέδου. Παρότι, ο συνολικός αριθμός των γιατρών στο δημόσιο σύστημα της περιφέρειάς μας δεν είναι μικρός.Έχουν κατατεθεί διάφορες προτάσεις για τη βελτίωση του συστήματος. Για παράδειγμα, δεν είναι δυνατόν ένας ασθενής ο οποίος, χρειάζεται μια απλή επέμβαση καταρράκτη να μην μπορεί να την πραγματοποιήσει άμεσα. Γίνεται μεν στο Νοσοκομείο Κοζάνης αλλά, θα έπρεπε να λειτουργεί και ένα δεύτερο κέντρο π.χ. στην Πτολεμαΐδα ώστε, να αποσυμφορηθεί η λίστα αναμονής.Προσωπικά, αισθάνθηκα πολύ άσχημα όταν, προ διετίας ένας συμπολίτης μας αναγκάστηκε να μετακινηθεί από την Πτολεμαΐδα στην Κοζάνη και τελικά να καταλήξει στη Θεσσαλονίκη απλώς και μόνο για την τοποθέτηση ενός ουροκαθετήρα. Αυτά τα πράγματα είναι απαράδεκτα για την εποχή μας. Δεν νοείται να διαθέτουμε 8 με 10 ουρολόγους συνολικά στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας και να μην μπορεί να εξυπηρετηθεί ένας πολίτης στον τόπο του. Απαιτείται ένα νέο, ορθολογικό οργανόγραμμα και ένα σαφές πλάνο κοινών εφημεριών. Αν ένα νοσοκομείο παρουσιάζει έλλειψη μια συγκεκριμένη ημέρα, το άλλο νοσοκομείο της περιφέρειας πρέπει να καλύπτει το κενό ώστε, σε απόσταση 30 λεπτών ο κάθε πολίτης να έχει πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας.Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα είναι η δημιουργία του αιμοδυναμικού για την οποία, γίνονται συζητήσεις επί σειρά ετών σχετικά με το πού και πώς θα λειτουργήσει. Όταν οι συζητήσεις κρατούν χρόνια, η υλοποίηση μετατίθεται για την επόμενη δεκαετία με αποτέλεσμα, οι καρκινοπαθείς της περιοχής μας να υφίστανται την ταλαιπωρία των μετακινήσεων. Οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται γρήγορα. Παράλληλα, πρέπει να σχεδιάσουμε ένα οργανωμένο δίκτυο φροντίδας για τους χρόνιους πάσχοντες και τους ηλικιωμένους της τρίτης και τέταρτης ηλικίας που ζουν μόνοι τους στα χωριά και δυσκολεύονται να μετακινηθούν. Το πρόγραμμα ¨Βοήθεια στο Σπίτι¨ κάνει σημαντική δουλειά αλλά δεν επαρκεί. Η ποιότητα μιας κοινωνίας κρίνεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στις ευάλωτες ομάδες της.Προσπάθειες γίνονται τόσο από την Περιφέρεια όσο και από τον Αντιπεριφερειάρχη Υγείας. Δυστυχώς, όμως προσκρούουν στην αγκυλωμένη γραφειοκρατία και στη συχνή αλλαγή πολιτικών προσώπων. Έχω ζήσει καταστάσεις όπου, με την αλλαγή ενός Περιφερειάρχη ή ενός Υπουργού ολόκληρος ο προηγούμενος σχεδιασμός πετάγεται στα σκουπίδια και ξεκινάμε πάλι από το μηδέν. Αυτή η έλλειψη συνέχειας είναι διαχρονική παθογένεια της χώρας μας.Πρέπει επιτέλους να υπάρξει πολιτική, κοινωνική και επιστημονική συναίνεση. Να συμφωνήσουμε σε ένα κοινό πλάνο 10-15 ετών για την Υγεία το οποίο, θα εφαρμόζεται απαρέγκλιτα από οποιαδήποτε διοίκηση χωρίς μικροπολιτικές σκοπιμότητες του τύπου ¨δεν το δέχομαι επειδή το πρότεινε ο πολιτικός μου αντίπαλος¨. Στα 12 χρόνια που υπηρετώ ως Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου, έχω δει καινοτόμες ιδέες και καταπληκτικά προγράμματα να βυθίζονται για γελοίους λόγους μικροπολιτικής. Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τις προσωπικές αντιπαραθέσεις του παρελθόντος, να κοιτάξουμε τη μεγάλη εικόνα και το κοινό συμφέρον. Θέλω να πιστεύω ότι, οι υγιείς δυνάμεις του τόπου θα συμπορευτούν προς αυτή την κατεύθυνση και σε αυτόν τον δρόμο εργάζεται σταθερά ο Ιατρικός Σύλλογος Κοζάνης».
-Πόσο δύσκολο είναι πλέον να έρθουν νέοι γιατροί και να παραμείνουν στην περιοχή; Οι νέοι επιστήμονες επιλέγουν τη Δυτική Μακεδονία ή στρέφονται κυρίως προς μεγάλα αστικά κέντρα και εξωτερικό;
«Δυστυχώς, η ροή νέων γιατρών προς την περιοχή μας έχει σταματήσει. Υπήρχαν, εποχές όπου η Δυτική Μακεδονία αποτελούσε πόλο έλξης για πολλούς επιστήμονες. Τα τελευταία χρόνια, η μείωση του τοπικού πληθυσμού συμπαρέσυρε μοιραία και τη μείωση των αναγκών σε ιατρικό προσωπικό. Επιπλέον, οι νέοι συνάδελφοι έχουν διαφορετικές φιλοδοξίες. Πολλά παιδιά που σπουδάζουν ιατρική επιλέγουν πανεπιστήμια του εξωτερικού, γεγονός που τους εξοικειώνει με την αγγλική γλώσσα και τους καθιστά ¨πολίτες του κόσμου¨. Για αυτούς τους ανθρώπους είναι πολύ πιο εύκολο να μεταναστεύσουν και να εργαστούν σε μια ξένη χώρα.Προσοχή προς αποφυγή παρεξηγήσεων δεν υποτιμώ τα ελληνικά πανεπιστήμια. Εγώ ο ίδιος αποφοίτησα από ελληνική ιατρική σχολή. Τα ελληνικά πανεπιστήμια και οι Έλληνες γιατροί βρισκόμαστε σε εξαιρετικά υψηλό επίπεδο. Αυτό αποδεικνύεται και από τα στατιστικά δεδομένα. Οι δείκτες υγείας στη Γερμανία βελτιώθηκαν κατά την περίοδο της ελληνικής κρίσης επειδή, μετανάστευσαν εκεί περίπου 8.000 Έλληνες γιατροί προσφέροντας, υψηλού επιπέδου υπηρεσίες με χαμηλότερο κόστος για το εκεί σύστημα. Είμαστε και καλό επιστημονικό προσωπικό και φθηνό.Μάλιστα, υπάρχει ανοιχτή πρόσκληση από χώρες όπως, η Φινλανδία προς τους Έλληνες επιστήμονες να δουλέψουν εκεί γνωρίζοντας μόνο φιλανδικά και με σημαντικά κίνητρα. Όταν, υπάρχουν τέτοιες σειρήνες στο εξωτερικό αντιλαμβάνεστε, πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να επιλέξει, να ανοίξει ιατρείο στη Δυτική Μακεδονία αντιμετωπίζοντας, δυσβάσταχτη φορολόγηση, μείωση του πληθυσμού και εξευτελιστικές αμοιβές.Στην Ελλάδα, οι ιατρικές αμοιβές είναι, οι χαμηλότερες στην Ευρώπη. Πρόσφατα, μας ξεπέρασε και η Βουλγαρία η οποία, βρισκόταν στην τελευταία θέση. Αυτή τη στιγμή, η ιατρική επίσκεψη στο βουλγαρικό σύστημα υγείας αποζημιώνεται με 25€ έως 27€, τη στιγμή που στην Ελλάδα η αντίστοιχη αποζημίωση του Ε.Ο.Π.Υ.Υ ήταν 10€ και πανηγυρίζουμε επειδή αυξήθηκε στα 13€. Πρόκειται για ζητήματα επιβίωσης του κλάδου. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση ούτε πρόκειται κανείς να εργαστεί υπό αυτές τις συνθήκες όταν, μας αντιμετωπίζουν ως τους τελευταίους της Ευρώπης. Οι αμοιβές πρέπει να είναι αξιοπρεπείς. Το ίδιο ισχύει και για τον δημόσιο τομέα. Ένας γιατρός με έξι χρόνια σπουδών, 6 χρόνια ειδικότητα, εκπλήρωση υπηρεσίας υπαίθρου (αγροτικό) και επιπλέον μετεκπαιδεύσεις διορίζεται, ως Επιμελητής Β΄ στο Νοσοκομείο Κοζάνης με βασικό μισθό περίπου 1.800€. Την ίδια ώρα, ο αντίστοιχος συνάδελφος στη Ρουμανία λαμβάνει αμοιβές που αγγίζουν τις 40.000€ ετησίως. Όταν, λοιπόν βλέπετε έναν νέο γιατρό να επιλέγει το Ιάσιο αντί για, τη Δυτική Μακεδονία μην αναρωτιέστε το γιατί. Αν θέλουμε να κρατήσουμε ποιοτικούς επιστήμονες στη χώρα πρέπει να τους ανταμείβουμε αναλόγως.Αν δεν αλλάξουν οι συνθήκες για να γίνουμε ελκυστικοί, το κενό στελέχωσης θα διογκωθεί. Σας παραθέτω ένα απλό στατιστικό στοιχείο. Αυτή τη στιγμή, το 37% των γιατρών στη χώρα είναι άνω των 55 ετών. Αυτό σημαίνει ότι, σε 15 χρόνια περίπου 25.000 με 28.000 γιατροί από τους 70.000 που διαθέτει συνολικά η χώρα θα βγουν στη σύνταξη. Καθώς, οι νέοι γιατροί που εισέρχονται στο σύστημα είναι πολύ λιγότεροι, θα υπάρξει ραγδαία μείωση του ιατρικού προσωπικού την οποία, θα πληρώσει ακριβότερα η ελληνική περιφέρεια. Το πρόβλημα είναι καθαρά πολιτικό. Απαιτούνται άμεσα κίνητρα αλλά, ίσως και ένας βαθμός υποχρεωτικότητας ώστε, οι νέοι γιατροί να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην περιφέρεια προτού εγκατασταθούν στα μεγάλα αστικά κέντρα. Δεν εννοώ τη Δυτική Μακεδονία. Σκεφτείτε ότι, υπάρχει και η νησιωτική χώρα που εκεί τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα γιατί, υπάρχει θάλασσα και όχι η εγνατία για να μετακινηθούν και όταν αρρωστήσει κανείς η διακομιδή είναι πολύ δύσκολη. Υπάρχουν και πολύ χειρότερα σε σχέση με εμάς. Φυσικά, γνωρίζουμε ότι, υπάρχουν και χειρότερες καταστάσεις στη νησιωτική Ελλάδα, όπου επίσης οφείλουμε ως χώρα να στρέψουμε την προσοχή μας».
-Ποιες είναι τη γνώμη σας οι μεγαλύτερες ανάγκες σήμερα για τα νοσοκομεία της Κοζάνης και της Δυτικής Μακεδονίας γενικότερα και τι πρέπει να αλλάξει άμεσα ώστε να βελτιωθεί η κατάσταση στην υγεία;
«Συνοψίζοντας τις ανάγκες των νοσοκομείων μας, στο Μαμάτσειο Νοσοκομείο Κοζάνης επείγει η πλήρης στελέχωση και ασφαλής λειτουργία της Μ.Ε.Θ, η ενίσχυση της Χειρουργικής Κλινικής που αποδεκατίζεται, καθώς και η αναβάθμιση του Ακτινολογικού Τμήματος , καθώς και του αναισθιλογικού τμήματος και στα δύο νοσοκομεία. Αντίστοιχα, στο Μποδοσάκειο Νοσοκομείο Πτολεμαΐδας πρέπει, να επαναλειτουργήσει άμεσα η Μ.Ε.Θ, να ενισχυθούν η Παθολογική και η Παιδιατρική Κλινική, να στηριχθεί το μοναδικό στην περιοχή Ογκολογικό Τμήμα και να καλυφθεί το Ακτινολογικό που έχει μείνει με έναν μόνο γιατρό.Για να γίνουν τα νοσοκομεία μας ελκυστικά, πρέπει να υπάρξουν κίνητρα. Τα κίνητρα πρέπει να είναι στοχευμένα ανάλογα με τις ειδικότητες που χρειαζόμαστε. Πέρα από το οικονομικό κομμάτι ή τη στέγαση τα οποία, προφανώς πρέπει να εξετάσουμε, εξαιρετικά σημαντική είναι η ακαδημαϊκή διασύνδεση. Πρέπει τα δύο νοσοκομεία μας να συνδεθούν με πανεπιστημιακές δομές. Οι νέοι γιατροί (Επιμελητές Β΄) που έρχονται στην επαρχία θέλουν, να έχουν πρόσβαση στην ακαδημαϊκή κοινότητα, να εκπονούν μεταπτυχιακά ή διδακτορικά και να εξελίσσονται επιστημονικά. Αν προσφέρουμε αυτό το ¨αντίδωρο¨ στους γιατρούς συνδέοντας, τις κλινικές μας με τα πανεπιστήμια, θα τους δώσουμε ένα ισχυρό κίνητρο να παραμείνουν στον τόπο μας, είτε είναι γηγενείς είτε όχι.Τέλος, πρέπει να θίξουμε ένα κρίσιμο δομικό ζήτημα. Τον τρόπο με τον οποίο, είναι δομημένη η 3η Υγειονομική Περιφέρεια (Υ.Π.Ε) η οποία, περιλαμβάνει τη Δυτική και την Κεντρική Μακεδονία. Αυτό το μοντέλο, κατά την προσωπική μου άποψη έχει αποτύχει επιχειρησιακά. Οι ανάγκες της Θεσσαλονίκης και της Κεντρικής Μακεδονίας είναι τελείως διαφορετικές από τις δικές μας.Παλαιότερα είχαν κατατεθεί σχέδια για τη δημιουργία μιας κοινής Υγειονομικής Περιφέρειας Ηπείρου – Δυτικής Μακεδονίας. Αυτό θα ήταν σαφώς πιο ωφέλιμο, καθώς οι δύο περιοχές μοιάζουν γεωγραφικά και πληθυσμιακά, ενώ θα διευκολυνόταν η σύνδεσή μας με ένα περιφερειακό πανεπιστήμιο όπως αυτό των Ιωαννίνων αντί για το κεντρικό πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Μια τέτοια δομή, με έδρα π.χ. τα Ιωάννινα και υποδιοίκηση στην Κοζάνη, θα λειτουργούσε σε μια βάση ισοτιμίας χωρίς ο ένας να απορροφά τον άλλον. Την άποψη αυτή έχουν διατυπώσει κορυφαίοι καθηγητές κοινωνικής ιατρικής και πολιτικής υγείας όπως, ο αείμνηστος Γιάννης Κυριόπουλος και ο Κυριάκος Σουλιώτης, αλλά δυστυχώς δεν λήφθηκαν αποφάσεις. Αυτή τη στιγμή, το υφιστάμενο μοντέλο των Υ.Π.Ε παρουσιάζει δυσλειτουργικά ¨τέρατα¨. Για παράδειγμα, η 5η ή η 6η Υ.Π.Ε ξεκινά από την Κέρκυρα και καταλήγει στη νότια Πελοπόννησο. Αυτά τα σχήματα δεν μπορούν να διοικηθούν. Πρέπει να προχωρήσουμε σε πραγματική αποκέντρωση, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε τόπου. Αυτό θα λειτουργήσει προς όφελος όλων αρκεί, να γίνει και η κατάλληλη επιλογή αξιοκρατικών προσώπων που διαθέτουν γνώση, τεχνοκρατική επάρκεια και όραμα για την περιοχή μας».
