Η 9η Ιουλίου αποτελεί ημέρα αγώνα για τη Δυτική Μακεδονία. Οι ενεργειακοί Δήμοι, τα Σωματεία, τα Εργατικά Κέντρα και η ΓΕΝΟΠ αποφάσισαν από κοινού τη μεγάλη κινητοποίηση στην Κοζάνη, στέλνοντας μήνυμα ενότητας απέναντι στις εξελίξεις που απειλούν τον τόπο και τους εργαζόμενους.
Κι όμως, ενώ γνώριζε εγκαίρως την απόφαση και τη σημασία της κινητοποίησης, ο (συνάδελφος) (συνδικαλιστής), Πρόεδρος του Προμηθευτικού Συνεταιρισμού ΔΕΗ και ταυτόχρονα Αντιδήμαρχος σε ενεργειακό Δήμο, επέλεξε να συγκαλέσει συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνεταιρισμού στην Αθήνα την ίδια ημέρα για να απολογηθεί.
Η επιλογή αυτή δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως τυχαία. Ήταν συνειδητή. Και οι συνέπειές της είναι επίσης σαφείς: αντικειμενικά αφαιρεί τη δυνατότητα συμμετοχής ανθρώπων που όφειλαν να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα και αποδυναμώνει την προσπάθεια για τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή.
Την ώρα που όλοι εμείς βρισκόμαστε καθημερινά δίπλα στους εργαζόμενους, στα χωριά, στις πόλεις και στους χώρους δουλειάς, καλώντας τον κόσμο να συμμετάσχει μαζικά, εκείνος επιλέγει να οργανώσει μια παράλληλη διαδικασία εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το επίκεντρο του αγώνα.
Το ερώτημα δεν αφορά πλέον προθέσεις. Αφορά πράξεις.
Ποιον εξυπηρετεί αυτή η επιλογή; Πώς συμβάλλει στην επιτυχία της κινητοποίησης; Γιατί δεν μετατέθηκε το Διοικητικό Συμβούλιο, αφού η ημερομηνία της κινητοποίησης ήταν ήδη γνωστή;
Οι εργαζόμενοι δικαιούνται απαντήσεις.
Η ιδιότητα του συνδικαλιστή δεν είναι τίτλος. Είναι ευθύνη. Και η ιδιότητα του Αντιδημάρχου σε έναν Δήμο που συμμετέχει στην κινητοποίηση επιβάλλει ακόμη μεγαλύτερη συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις.
Η ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος γράφτηκε από ανθρώπους που έβαζαν τον συλλογικό αγώνα πάνω από προσωπικές σκοπιμότητες και αξιώματα. Γι’ αυτό και οι επιλογές του καθενός κρίνονται.
Στις 9 Ιουλίου δεν υπάρχουν ουδέτεροι. Υπάρχουν όσοι ενισχύουν τον κοινό αγώνα και όσοι, με τις αποφάσεις τους, αντικειμενικά τον αποδυναμώνουν. Οι εργαζόμενοι θα βγάλουν τα συμπεράσματά τους.
