Το κομματικό στέλεχος εξελίσσεται σε συνδικαλιστή , Δήμαρχο , πολιτευτή , βουλευτή , υπουργό , κι όλα αυτά ελέω του κομματικού μηχανισμού , στον οποίο χρωστά την ανέλιξή του και τον υπερασπίζεται να μην αλλάξει ποτε.Το πρώτο στάδιο ξεκινά από την τοπική ή κατ άλλους κλαδική , που λειτουργεί σα μύλος που αλέθει ό,τι αγνό και έντιμο εισέρχεται Τα νέα φιλόδοξα στελέχη δεν μπορούν να πάρουν σειρά γιατί οι θέσεις είναι κλειστές , όπως γράφουν τα καταστήματα ‘’ ΚΛΕΙΣΤΟΝ ‘’.
Τα στελέχη αυτά δημιουργούν μηχανισμούς με τις στρατιές των ευνοημένων από τη λογική της θεσιθηρίας , αρκετοί απ αυτούς κατέλαβαν θέσεις στον Κρατικό μηχανισμό χωρίς διαφανείς και αξιοκρατικικές διαδικασίες. Εφευρέθηκαν όροι , όπως μετακλητοί , σύμβουλοι , επιστημονικοί συνεργάτες. Καθιερώθηκε ο όρος προφορική συνέντευξη , που λειτουργεί όπως το λάστιχο , μαζεύεται και τεντώνεται για να δώσει περισσότερο ‘’αέρα ‘’ στους εκλεκτούς και κολλητούς που έκαναν το ‘’ μεγάλο αγώνα ‘’ για το κόμμα , τον αρχηγό , το βουλευτή και την Κυβέρνηση.Προφορική συνέντευξη που μετατρέπει τον κόρακα σε καναρίνι.
Δυστυχώς η λέξη ιδεολογία έχει αλλοιωθεί , τα οράματα και τα ιδανικά έχουν λησμονηθεί και οι άλλοτε νεολαίοι και οραματιστές του Αντιδικτατορικού αγώνα και του Πολυτεχνείου έχουν απορροφηθεί απ το πολιτικό και μιντιακό σύστημα το οποίο υπερασπίζονται πλέον με πάθος για μια θέση και προβολή , ενώ κάποτε τα λοιδορούσαν. Αξιωματική Αντιπολίτευση αποτελεί η ομάδα των ανεξάρτητων βουλευτών , κι ο καθένας απ αυτούς κουβαλάει υπο μάλης την έδρα , φεύγει από το κόμμα με το οποίο εκλέχτηκε , βγαίνει ένα φεγγάρι στο ξέφωτο του ανεξάρτητου μέχρι να ανακοινώσει την προσχώρησή του στο επόμενο κόμμα , προϊόν πολιτικής συναλλαγής , που το κόμμα που τους δέχεται απαξιοί να αξιοποιήσει το δικό του στελεχικό δυναμικό και προτιμά τα ‘’ σκύβαλα ‘’
Η αναξιοκρατία, το διαχρονικό ρουσφέτι , η διαφθορά , που κυριαρχεί στον κρατικό μηχανισμό , με τις απ ευθείας αναθέσεις δημόσιων έργων και προμηθειών , η αλαζονεία και η υπεροπτική συμπεριφορά πρωτοκλασάτων στελεχών που διέλυσαν τις οικογένειές τους και απέκτησαν ερωμένες τις γραμματείς τους , άλλοι επεχείρησαν να αυτοκτονήσουν κι άλλοι κατέληξαν στη φυλακή , διαπομπεμφέντες στα μάτια της κοινής γνώμης , άλλοι διασώθηκαν προσωρινά με το φερετζέ των ‘’ αδιευκρίνιστων ‘’ της δικαιοσύνης ή με τα λεφτά της ‘’Θείας από τη Νιγηρία’’. Η ευθαρσής ανάληψη της προσωπικής ευθύνης είναι έννοια άγνωστη με το κρυφτούλι πίσω από τη βουλευτική ή υπουργική ασυλία που έχει καταστεί ‘’ αλητεία ‘’
Σε καιρούς χαλεπούς για το μέσο εισόδημα και ιδιαίτερα του ξεζουμισμένου χαμηλού εισοδήματος , το ιδιωτικό και δημόσιο χρέος να αυξάνονται , έχουμε το τραπεζικό σύστημα να μην πληρώνει φόρους , ενώ παρουσιάζει υπερκέρδη κι έχει κλειστές τις κάνουλες στη μικρομεσαία επιχείρηση που δεν αντέχει και κλείνει. Τα πρωτογενή υπερπλεονάσματα δημιουργούνται με την υπερφορολόγηση των πολιτών και παρουσιάζονται σαν ‘’επιτυχημένη’’ οικονομική πολιτική, Τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης δεν διοχετεύονται στην περιφερειακή ανάπτυξη , αλλά σε δέκα μεγάλες επιχειρήσεις και σε ανακαινίσεις δημοσίων κτιρίων με υπερκοστολογημένες μελέτες και με απ ευθείας αναθέσεις σε ημετέρους. Με τα κόμματα εξουσίας να χρωστάνε ένα δισεκατομμύριο και να ‘’υπόσχονται ‘’ ότι θα λύσουν το οικονομικό πρόβλημα της Χώρας όταν δεν μπορούν να λύσουν τα δικά τους , όντας υποχείρια των Τραπεζών.
Η έννοια ‘’ περιφερειακή ανάπτυξη ‘’ , μόνιμο σλόγκαν των κομμάτων εξουσίας , χωρίς πρακτικό αντίκρυσμα , με μια Περιφέρεια που καθημερινά σβήνει και ιδιαίτερα στη δική μας που οι κυβερνώντες μας έχουν ζαλίσει με τα δίς και τις μεγαλεπήβολες επενδύσεις , που όμως δεν έρχονται. Με ένα ΄΄ ανεξάρτητο ΄΄ αλλα τελικά εξαρτημένο Περιφερειάρχη , που δεν παύει να συζητά τακτικά σε κλειστές πόρτες με τον Πρωθυπουργό , δίνοντας τα διαπιστευτήριά του. Μια Τοπική Αυτοδιοίκηση που στραγγαλίζεται καθημερινά με την οικονομική ασφυξία και τους Δημάρχους να εκλιπαρούν για κάποια ψίχουλα , ξεροσταλιάζοντας στα γραφεία των Υπουργών με κηδεμόνες τους κυβερνητικούς βουλευτές , που το μόνο που κάνουν να εξασφαλίζουν τα ραντεβού..
Αλλοτε ένας πολιτικός εισέρχονταν στο πολιτικό στίβο φτωχός κι έφευγε φτωχότερος , σήμερα εισέρχεται φτωχός και φεύγει πλούσιος. Η αναγνώριση της προσφοράς και η εντιμότητά του είχαν άλλοτε ως αποτέλεσμα την υστεροφημία , την καλύτερη ανταμοιβή του. Στα χρόνια μας εκτός από τα παλιά τζάκια δημιουργήθηκαν καινούργια. Υπάρχουν βουλευτές με συνεχή θητεία μισού αιώνα , ενώ άλλοι μεταβίβασαν την έδρα στα παιδιά τους. Κανείς Πολιτικός δεν αποχωρεί με τη θέλησή του , μόνο αν πεθάνει ή αν οι Πολίτες τον μαυρίσουν στις εκλογές δυο τρείς φορές. Βλέπεις επίδοξους πολιτευτές να έχουν μόνιμα στα Γραφεία τους ‘’Υποψήφιος Βουλευτής’’ , χωρίς να είμαστε σε προεκλογική περίοδο και χωρίς να λάβει το κομματικό χρίσμα. Ο μέσος πολίτης διαβάζει τα Ποθεν Εσχες των πολιτικών και ντρέπεται με τα ακίνητα που έχουν αποκτήσει και τα δάνεια που οφείλουν στις Τράπεζες , τις οποίες φυσικά δεν μπορούν και δε θέλουν να ελέγξουν και να φορολογήσουν.
Το νόμιμο έχει αντικατασταθεί από το νομότυπο , η νομοθεσία βρίθει από παραθυράκια για την προστασία των ισχυρών και των πολιτικών , η προσωπική ευθύνη μετατρέπεται σε συλλογική , οι εσκεμμένες αποτυχημένες πολιτικές οφείλονται σε χρόνιες παθογένειες , λές και κυβερνάει τη Χώρα η κοινωνία κι όχι η εκάστοτε πολιτική εξουσία.
Η έννοια πολιτική ευθύνη περιορίζεται , όταν δεν πάει άλλο , σε μια απλή παραίτηση για να ξεχαστεί σε λίγο , η δε ηθική έχει εξαφανιστεί από το πολιτικό λεξιλόγιο. Σε όλα τα παραπάνω υποστηριχτής και αρωγός το μιντιακό σύστημα των ολιγαρχών με την κουστωδία των ‘’πληρωμένων πιστολιών’’ που θέλουν και να λέγονται ‘’δημοσιογράφοι’’.
